نگاهی به Her (اسپایک جونز)

, , ۱ دیدگاه

یکی از فیلم‌های مهم و شایسته تحسین سال گذشته میلادی  Her ساخته اسپایک جونز بود. فیلمی که موفق شد جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اریژینال را نیز به دست آورد. فیلمی که می‌تواند پاسخ مناسبی باشد به آن دسته از افرادی که اعتقاد دارند دوران خلاقیت در سینما سر آمده و دیگر شاهد فیلم‌هایی با ایده‌های نوآورانه نیستیم. Her تصویری منطقی و هوشمندانه از آینده ارائه می‌دهد و داستان مردی (با بازی مثل همیشه تاثیرگذار یواکین فونیکس) را تعریف می‌کند که با سیستم عامل گوشی‌اش وارد یک رابطه عاشقانه می‌شود! آن هم یک رابطه پیچیده و پر فرازونشیب. رابطه‌ای که هسته مرکزی درام فیلم را تشکیل می‌دهد. فیلمی که خوش‌بختانه اسپایک جونز موفق شد آن را از آفت‌هایی که ممکن بود به کلیت اثر ضربه بزنند حفظ کند. یکی از این آفت‌ها، قضاوت در مورد رابطه انسان با تکنولوژی بود. Her به‌راحتی می‌توانست به فیلمی ضد تکنولوژی تبدیل شود که از نقش مخرب پیشرفت‌های علمی بر زندگی انسان‌ها سخن می‌گوید. با این وجود جونز به هیچ عنوان قضاوتی در مورد تکنولوژی و نقش‌اش در زندگی بشر نمی‌کند. تصمیمی که این فرصت را در اختیار او قرار می‌دهد تا فیلم‌اش را از سطح به تصویر کشیدن جداافتادگی انسان‌ها در دنیای مدرن فراتر ببرد و به اثری در مورد چالش بشر با تنهایی تبدیل کند. چالشی که فارغ از زمان و جغرافیا، همواره انسان‌ها را درگیر خود کرده و می‌کند. از طرفی فیلم با ارائه تصویری غیر کلیشه‌ای و خلاقانه از جهان فوتوریستی‌اش، مخاطب را بیش از هر چیز بر رابطه شخصیت‌ها با هم و احساسات درونی‌شان متمرکز می‌کند. اتفاقی که باعث شده Her به عاشقانه‌ای آرام و پیچیده تبدیل شود که به واکاوی مفهوم رابطه در یک فضای تازه و بکر می‌پردازد. فیلمی که نشان می‌دهد رسیدن به رابطه‌ای ایده‌آل و غلبه کردن بر تنهایی، یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های بشر هست و خواهد بود. فرقی هم نمی‌کند که در قرون وسطی باشد و یا در آینده‌ای که همه کارها به دست ربات‌ها انجام می‌شود.

انسان‌ همواره با معضل برقراری ارتباط مواجه است و سال‌هاست که تلاش می‌کند به نوعی آن را حل کند و البته نمی‌تواند. از این رو، احتمالا بخش مهمی از پیشرفت‌های عرصه تکنولوژی، تلاشی در جهت از بین بردن ترس از تنهایی است. گویی بشر به اندازه‌ای از تنها ماندن هراس دارد که به صورت ناخودآگاه رو به ساخت هوش مصنوعی و یا وسایلی چون موبایل و کامپیوترهای هوشمند آورده است. آیا انسانی که از رسیدن به یک رابطه ایده‌آل با هم نوع خود ناامید شده می‌تواند تنهایی خود را با هوش مصنوعی پر کند؟ پیشرفت تکنولوژی مسئله تنهایی را برای بشر حل کرده و یا آن را تشدید کرده است؟ اساسا رسیدن به آرامش کامل در کنار یک انسان و یا یک کامپیوتر امکان پذیر است و یا بشر در نهایت محکوم به تنهایی است؟ این‌ها سوال‌هایی است که مخاطب با دیدن این فیلم با آن‌ها رو به رو می‌شود. سوال‌هایی که اسپایک جونز پاسخ روشنی برای‌شان ارائه نمی‌دهد. جونز فقط در انتها این پیشنهاد را به مخاطب خود می‌دهد که از انسان‌ها به طور کامل قطع امید نکنند. سکانس پایانی Her نشان از این دارد که خالق اثر هنوز ایمان خود را به ذات بشر از دست نداده است. شاید رسیدن به آرامشی مطلق غیرممکن باشد و انسان در نهایت محکوم به تنهایی، اما برای غلبه بر بخشی از تنهایی، احتمالا آدم‌ها هنوز بهترین گزینه هستند.

 

یک دیدگاه

  1. دیان عادل

    04/08/2014, 05:52 ب.ظ

    درود
    دوست گرامی، به این طریق سپاسگزاری خودم رو برای معرفی و نقد کوتاهی که در باره‌ی فیلم “her” نوشتین، اعلام می‌دارم. فقط این نکته رو یاداوری کنم که فیلم حاضر در مورد تکنولوژی نبوده و نمی‌توونه باشه!
    با سپاس فراوان… عادل

    پاسخ

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد