بهترین‌های سینمای جهان در سال ۹۲

, , ۲ دیدگاه

the-best-offer-poster

اگر از آن دسته آدم­‌هایی هستید که اعتقاد دارند عمر سینما مدت­‌هاست به پایان رسیده که هیچ! اما در غیر این صورت، احتمالاً از تماشای فیلم­‌های سالی که گذشت، لذت برده‌­اید. ما آدم­‌های خوشبختی هستیم که سینما را داریم. خوشبختیم که هنوز فیلم­‌هایی وجود دارند که می‌‌‌توانند احساسات پنهانی را در ما بیدار کنند به‌خصوص که امسال از این دست فیلم­‌ها به وفور مشاهده شد.

در میان فیلم­‌های مهم و دیده‌­شده سال، جاذبه (آلفونسو کوارون) را داشتیم که همان حرف قدیمی و اطمینان­‌بخش را به شکل جدیدتر و در ابعاد بسیار گسترده­‌تری مطرح می‌‌­کرد: «هیچ جا خانه آدم نمی­‌شود». امسال گرگ وال­‌استریت (مارتین اسکورسیزی) را داشتیم که بسیار فراتر از همه برداشت­‌های معمول و همیشگی در نقد سرمایه­‌داری، فیلمی در ستایش رفتن تا ته خط بود. همه چیز از دست رفته (جی. سی. چندور) یک بار دیگر شکوه قدرت ستاره­‌گی را به رخ ما می‌‌­کشید. رابرت ردفورد یک بار دیگر به یاد ما آورد که حضور یک ستاره قدرتمند، چگونه می‌‌­تواند فیلمی را که بدون حضور او می‌‌­توانست یک اثر معمولی باشد، تا حد یک فیلم تأثیرگذار بالا بکشد. امسال هم‌چنین شتاب (ران هاوارد) را دیدیم که پیچیدگی ذاتی فیلمنامه­‌اش در بررسی دو شخصیت اصلی، یادآور مخمصه (مایکل مان) و آمادئوس (میلوش فورمن) بود و خیلی بیش‌تر از دیگر فیلم مهم امسال که قرار بود یادآور فضای دهه هفتاد باشد، یعنی کلاهبرداری آمریکایی (دیوید او. راسل)، حال و هوای دهه هفتاد را زنده می‌‌­کرد. همان­‌طور که زیبایی باشکوه (پائولو سورنتینو) با فضای فلینی‌­وارش یادآور هشت و نیم و زندگی شیرین بود. اما زیبایی باشکوه تنها فیلم اروپایی خوب سال نبود. شکار (توماس وینتربرگ) البته فیلم بسیار تلخی بود. اما از آن دسته آثاری است که آدم بعد از دیدنش احساس می‌‌­کند باتجربه‌­تر شده است. بهترین پیشنهاد (جوزپه تورناتوره) هم از آن فیلم­‌های تلخی است که آخرش آدم دچار ابهام می‌‌­شود. سرنوشت تلخ شخصیت اصلی را می‌‌­بینیم و باز هم به این می‌‌­اندیشیم که آیا احساسی که او تجربه کرده، ارزشش را نداشته است؟

مثل همیشه، تعدادی از آثار دوست­‌داشتنی سال از میان آثار سینمای مستقل برخاستند. گل سرسبدشان پیش از نیمه­‌شب (ریچارد لینک­لیتر) که روی زمینی­‌تر، واقع­گرایانه­‌تر و تلخ‌­تر رابطه سلین و جسی عزیز ما را نشان داد و در انتها یک بار دیگر جادو را از دل لحظات تلخ بیرون کشید تا نفس راحتی بکشیم. در هیاهوی شعارهای گل­درشت و ادعاهای بزرگ دوازده سال بردگی، فیلم مستقل ایستگاه فروت­ویل (رایان کوگلر) را داشتیم. فیلمی که حواس سازندگانش به این نکته بود که برای تأثیرگذاری، به جای شعار دادن و زدن حرف‌­های بزرگ، باید بتوانند چند کاراکتر همدلی‌­برانگیز خلق کنند. به همین دلیل است که در انتهای ایستگاه فروت­ویل، دل آدم برای مظلومیت شخصیت اصلی فیلم می‌‌­گیرد. فیلم جدید ریچارد کرتیس عزیز، درباره زمان است و مثل تمام فیلم­‌های دوست­داشتنی او، قرار است راه بهتر زندگی کردن را به تماشاگر بیاموزد و این کار را هم با موفقیت انجام می‌‌­دهد.

امسال دو سه فیلم خوب مهجور هم داشتیم. از جمله فیلمی با عنوان کاملاً گویای به اندازه کافی گفته شده (نیکول هولوفسنر) با بازی درخشان جیمز گندولفینی فقید که البته فیلمی یک بار مصرف است. اما حرف­‌های تکراری و به اندازه کافی گفته شده را این­‌قدر راحت و روان تعریف می‌‌­کند که باعث می‌‌­شود لاقل یک بار دیدن فیلم بتواند حال آدم را جا بیاورد. از آن مهم­‌تر فیلم استندآپ گایز (فیشر استیونس) را داشتیم که با حضور سه تا از «باحال‌­ترین» ستارگان کهنه­‌کار عرصه سینما ساخته شده بود: آل پاچینو، کریستوفر واکن و آلن آرکین. در چنین شرایطی چه خوب که فیلمنام‌ه­نویس و کارگردان استندآپ گایز سعی کردند بیش‌ترین استفاده را از این فرصت ببرند و بنابراین بخش اصلی فیلم را به همنشینی­‌ها و رفتارهای جذاب این سه نفر اختصاص دادند. با توجه به این‌که استندآپ گایز هم فیلمی درباره «دم را غنیمت شمردن» است، این شیوه حضور ساده بازیگران اصلی چقدر دل‌نشین و هماهنگ با فضای کلی فیلم می‌‌­شود.

و همه این­‌ها تنها بخشی از فیلم‌­های سال ۲۰۱۳ هستند. کلی از فیلم­‌های خوب ۲۰۱۳ (از فیلم­‌های خوب و تحسین­‌شده اسپایک جونز و آلکساندر پین گرفته تا فیلم­‌های خوب کم‌تر دیده شده­ای مثل دان ژان (جوزف گوردون لویت) و کشتی­‌ربایی (توبیاس لیندهلم) ) از این فهرست جا ماندند. ضمن این‌که آدم‌­های مختلف با سلایق مختلف به سادگی می‌‌­توانند فیلم­‌های دیگری را هم به این فهرست اضافه کنند. با چنین دستاوردی، خدا را شکر که هنوز سینما را داریم…

 

۲ دیدگاه

  1. پرسه در مه

    03/21/2014, 10:34 ب.ظ

    با تبریک سال نو خدمت دوستان آدم برفی.
    با این نوشته خیلی همدل و هم رای بودم.جدا”که امسال سال بسیار پرباری بود برای سینما(هرچند که این پرباری هیچ ربطی به سینمای ما نداشت.به جرات دو فیلم ایرانی توی امسال به من چسبید:پذیرایی ساده و پله آخر که اولی رو توی تعطیلات نوروز ۹۲ دیدم و دومی هم توی تابستون بود فکر کنم!)اما سینمای جهان…
    بارها به دوستان گفتم که کار داورای آکادمی خیلی سخت بود امسال.فقط کافیه اسم فیلمسازها و فیلمهایی که جایزه خاصی نبردن رو یه بار مرور کنیم تا به عمق ماجرا پی ببریم:وودی عزیز،مارتی دیوانه باهوش،آلکساندر پین باحال(چه صفت نچسبی برای این کارگردان!اما به نظر من هست)و برادران کاردرست کوین با فیلم بی ادعای درون لویین دیویس که از فرط سادگی به چشم هیچکدوم از داورا نیومد!اما یه فیلمی که متاسفانه توی این مقاله اسمش نیومد فیلم فوق العاده august:osage county بود که به نظرم خیلی جای بحث و نظر داشت با دو بازی شاهکار از مریل استریپ و جولیا رابرتز.
    بعله.جدا” چه خوب که سینما هست هنوز…

    پاسخ
  2. اشکان

    04/26/2014, 01:30 ب.ظ

    خیلی خوب و به‌سرعت بیشتر فیلم‌های زیبا و خوب سال رو معرفی کردید و گزیده‌گویی رو در پیش گرفتید. من از لیست ذکرشده چندین فیلم رو تماشا کردم که تازه‌ترینش فیلم «پیش از نیمه‌شب» هست.

    این فیلم بدون شک بسیار عالی‌ست و پایانی بر یکی از شاهکارهای سینمای جهان است. بقیه فیلم‌هایی رو هم که ندیدم توی لیست دانلود گذاشتم. مرسی از نوشته شما دوست عزیز و خوبم.

    پاسخ

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد