بهترین فیلمی که در سال ۹۰ دیدیم

, , ۱۰ دیدگاه

امسال هم نظر برخی از منتقدان و نیز همکاران و همراهان آدم‌برفی‌ها را درباره‌ی بهترین فیلمی که در سال گذشته دیده‌اند جویا شدیم. سوال ما این بود: بهترین فیلمی که در سال گذشته دیدید. چه ایرانی چه خارجی، چه برای بار اول و چه برای بار چندم، چه در منزل و چه در سینما و… و چه جدید و چه قدیمی.

شما خوانندگان آدم‌برفی‌ها نیز می‌توانید بهترین فیلمی را که در سال گذشته دیده‌اید در بخش نظرها برای‌مان بنویسید.

سالی سرشار از زیبایی و پیروزی برای‌تان آرزو داریم.

هوشنگ گلمکانی

ایرانی: جدایی نادر از سیمین

خارجی: A Separation

حسین معززی نیا

جدایی نادر از سیمین

مهرزاد دانش

ایرانی: جدایی نادر از سیمین

خارجی: فرزندان

امید نجوان

هترین و تاثیرگذارترین فیلمی که در سال گذشته دیدم واپسین اثر الخاندرو گونزالس ایناریتو بود: فیلمی به نام «زیبا». اثر تلخ و در عین حال، تاثیرگذاری که چه آن را «ذی‌با» بنویسیم، چه «ظی‌با» و چه «ضی‌با»… واقعاً «زیبا» بود و بعید می‌دانم تا مدت‌ها بتوانم آن را فراموش کنم.

شهرام مکری

روزی روزگاری در آناتولی بی‌نظیر بود.

مسعود ثابتی

روزی روزگاری در آناتولی

یاشار نورایی

درخت زندگی که تجربه‌ی تماشای چندباره‌ی فیلم روی پرده‌ی سینما تا مدت‌ها خواب‌هایم را رویایی کرد.

کیوان کثیریان

ایرانی: جدایی نادر از سیمین

خارجی: آرتیست

شاهین شجری کهن

بهترین فیلم ایرانی: جدایی نادر از سیمین و… این‌جا بدون من، چیزهایی هست که نمی‌دانی و بهترین فیلم خارجی: درایو و… باید درباره کوین  حرف بزنیم
اما مسلما از تماشای یک فیلم قدیمی بسیار بسیار لذت بردم و تحت تاثیر قرار گرفتم که شاید بشه گفت بهترین تجربه فیلم‌بینی سال ۹۰ بود برام:
فیلم عجیب و میخکوب‌کننده سر آلفردو گارسیا را برایم بیاور سام پکین‌پا
محمد محمدیان

اولین انتخابم باز هم جدایی نادر از سیمین است.بعد این‌جا بدون من و بعد مرهم و باز جدایی نادر از سیمین

امیررضا نوری‌پرتو

جدایی نادر از سیمین… و دیدن دوبارۀ پله‌ی فاتح پس از دو دهه خیلی حال داد…

دیدن پله‌ی فاتح خیلی بیش‌تر از خیلی از فیلم‌های امسال حسی خوب به‌ام داد… این جدا از دیدگاه هنری و سینمایی است که یک منتقد باید به‌ظاهر داشته باشد…

جواد رهبر

زیردریایی

وقتی قرار است بهترین فیلمی را که ظرف یک سال گذشته دیده‌ام انتخاب کنم بدون شک به یاد آن فیلمی می‌افتم که تماشای آن برایم شیرین‌ترین لحظات را رقم زده. انتخاب من از میان تمامی فیلم‌هایی که دیدم فیلم «زیردریایی»، اولین ساختهٔ ریچارد آیوادی، کمدین انگلیسی‌تبار، است. فیلمی با ساندترک اریژینالی که آلکس ترنر، خوانندهٔ گروه «آرکتیک مانکیز» برای آن آماده کرده. فیلمی سبک، سرحال و با اشاره‌های کمرنگِ مستقیم و غیرمستقیمی به «چهارصد ضربه» فرانسوا تروفو. از آن جنس سینمایی که دیوانه‌وار دوستش دارم.

آراز بارسقیان

آمدن به خانه، شامپو، کل آثار ژاک تاتی، آرتیست، جدایی نادر از سیمین، جنگل آسفالت و کلی فیلم دیگر که یادم نیست

آریان گلصورت

مانند سال گذشته برای راحت تر کردن انتخاب، خودم را به فیلم‌های سال ۲۰۱۱ محدود می‌کنم: هوگو / جدایی نادر از سیمین

سید آریا قریشی

۱) می‌دانم که در این نظرسنجی قرار است فقط یک فیلم را انتخاب کنیم و بهتر است که به قوانین نظرسنجی‌ها پایبند باشیم! اما راستش این جور نظرسنجی‌ها این‌قدر خواستنی و لذت‌بخش است که راستش دلم نمی‌آید فقط یک فیلم انتخاب کنم! ضمن این که این‌جور نظرخواهی‌ها برای من بسیار جدی و مهم هستند. پس باید به دنبال راهی باشم که هم تا حد ممکن قواعد این نظرسنجی را رعایت کنم و هم از تعداد بیشتری فیلم نام ببرم!

۲) اگر قرار باشد کاملاً محدودیت‌های این نظرسنجی را رعایت کنم، یعنی انتخابم بدون توجه به این باشد که فیلم انتخابی‌ام متعلق به چه دوره‌ای از سینما است و در سالی که گذشت آن را برای بار چندم دیده‌ام، احتمالاً همیشه انتخابم ثابت خواهد بود: سه‌گانه پدرخوانده. (یادم است که در نظرسنجی سال گذشته آدم‌برفی‌ها هم به این نکته اشاره کرده بودم و انشاالله اگر عمری باقی باشد، در نظرسنجی‌های سال‌های آینده هم به این نکته اشاره خواهم کرد!) محال است یک سال بگذرد و من این سه فیلم را نبینم. فیلم‌هایی که با هر بار دیدن بزرگ‌تر می‌شوند و ارزش بیشتری می‌یابند. مگر می‌شود فیلمی این همه لایه مختلف داشته باشد و بتواند این همه ابعاد گوناگون را در خود جا دهد؟ از عادی‌ترین اقدامات روزانه ما گرفته تا پیچیده‌ترین اقدامات سیاسی دولت‌ها!

۳) اما این‌طوری که نمی‌شود. پس انتخاب بعدی‌ام را محدود به فیلم‌هایی می‌کنم که در سال ۹۰ برای اولین بار دیده‌ام. چندین سال بود که از تماشای دکتر ژیواگوی دیوید لین فرار می‌کردم. اول به این خاطر که ترجیح می‌دادم که فیلم را به زبان اصلی تماشا کنم و نکته مهم‌تر این که به هر حال دکتر ژیواگو فیلمی است که حتی از دور هم ترسناک به نظر می‌رسد! اما امسال این شجاعت را به خرج دادم که این فیلم را ببینم. دیدم و زمین‌گیر آن شدم! تأثیر فیلم بر من چنان مهیب بود که حتی می‌ترسم از فیلم صحبت کنم!

اما دکتر ژیواگو فیلمی است که بسیاری از سینما دوستان آن را دیده‌اند. پس دوست دارم در کنار این فیلم، از دو اثر درخشان دیگر نام ببرم که کمتر از دکتر ژیواگو دیده شده‌اند و شهرت دارند. اما هر کدام از آن‌ها نمونه‌ای درخشان از یک شاهکار هستند: خیابان اسکارلت (فریتز لانگ) و بیراهه (ادگار جی. اولمر): دو فیلم نوآر روانشناسانه بی‌نظیر. پایان فیلم لانگ را ببینید تا متوجه شوید رد پای این پایان‌بندی تا کجای سینما کشیده شده است (یک نمونه‌اش پدرخوانده ۳ است) و از آن طرف جمله کلیدی شاهکار اولمر را به یاد بیاورید که اسکورسیزی آن را به عنوان جان‌مایه سینمای نوآر معرفی می‌کند: «به هر طرف که بچرخی، تقدیر منتظر است تا به آدم پشت پا بزند»‍!

۴) باز هم خودم را محدود می‌کنم. این بار به فیلم‌هایی که محصول سال ۲۰۱۱ سینما هستند. انتخابم فیلمی نیست جز هوگو (مارتین اسکورسیزی). عباراتی از جمله: «نامه عاشقانه اسکورسیزی به سینما» به نظرم کم‌لطفی در حق آخرین اثر استاد به شمار می‌روند. هوگو در واقع نشان‌دهنده اوج سخاوت یک آدم است. اسکورسیزی با سینما عشق‌بازی کرده و حالا با کمال گشاده‌دستی این فرصت را برای تک‌تک تماشاگران فیلمش فراهم می‌کند تا از سینما همان‌گونه لذت ببرند که خودش به عنوان یکی از بزرگ‌ترین «عشق فیلم»های زنده دنیا با سینما حال کرده است. (تازه دارم به این فکر می‌کنم که چقدر فیلم‌های محبوبم از سال ۲۰۱۱ زیادند! درایو، آرتیست، گل‌های جنگ، اسب جنگی، جدایی نادر از سیمین، سلحشور و…! به‌به! چه سالی!)

۵) اما دلم نمی‌آید این نوشته را به پایان ببرم و نامی از فیلم ایرانی محبوبم در سالی که گذشت نکنم. این اولین بار بود که یک فیلم ایرانی را روی پرده می‌دیدم که با لحظه‌لحظه آن احساس نزدیکی می‌کردم. تا حدی که احساس می‌کردم آقای کیمیایی، جرم را برای سلیقه من ساخته است! وقتی یک فیلم برای آدم تا این حد شخصی شود، مگر می‌توان آن را دوست نداشت؟!

امیررضا تجویدی

ایرانی: پذیرایی ساده» ساخته‌ی مانی حقیقی که تحولی‌ست در سینمای غیر داستانگوی ایران

خارجی: زمینی دیگر ساخته حیرت انگیز مایک کیهیل و اثری از سینمای مستقل آمریکا که بزرگ‌ترین غافل‌گیری سینمایی سال برای من نیز بو

علیرضا حسنخانی

خارجی: رانندگی

انیمیشن: رنگو

ایرانی: با احترام به جدایی نادر از سیمین انتخاب اولم این‌جا بدون من است.

حسین جوانی

بهترین فیلم خارجی: آخرین ضربانی که قلبم از آن جان سالم به در برد/ ژاک اودیار
بهترین فیلم ایرانی :چیزهایی هست که نمی‌دانیپله‌ی آخر- پذیرایی ساده
بهترین فیلمی که ندیدم: جرم– مسعود کیمیایی
بهترین سریال ایرانی: وضعیت سفید
بهترین سریال خارجی:سویرانو سیزن اول و قسمت اول از سیزن دوم با آن پایان خیره‌کننده‌اش
بهترین کتاب: زندگی‌نامه‌ی آیزایا برلین– مایکل ایگناتیف-ترجمه عبدالله کوثری- نشر ماهی

علی جعفرزاده

اگه این‌جا بدون من که فیلم محبوبمه رو در نظر نگیریم فیلمی که امسال خیلی بهم حال داد هفت پرده موتمن بود.

محمد ناصر احدی

ایرانی: جدایی نادر از سیمین شیفته‌ی فیلم نیستم اما با اختلاف غیرقابل‌انکاری از سایر فیلم‌های ایرانی سال ۹۰ چند سر و گردن بالاتر است

خارجی: چند تا فیلم هست که انتخاب هر کدام‌شان این حس دریغ را در آدم ایجاد می‌کند که کاش می‌شد فیلم دیگری را هم نام ببرم، اما چون دوست ندارم قوانین بازی «ترین‌ها» را به هم بزنم، با احترام به سه – چهار فیلمی که نامشان را نمی برم، گوشخراش، خیلی نزدیک را به خاطر فیلم‌نامه‌ی بی‌نظیرش انتخاب می‌کنم.

بهمن شیرمحمد

ممنتو (یادگاری)

عقیل قیومی

بهترین فیلم ایرانی سال پیش برای من این‌جا بدون من بود و بعد پله آخر که آن را هم در سال نود دیدم و درشکه‌چی را در مجلسی دوباره دیدم که دوستش داشتم. از خارجی‌ها دو عاشق را هم‌چنان دوست د اشتم به دلایل کاملن شخصی. جدیدترها دیشب تاج الدین، نوادگان که اخیرا دیدم. نیمه‌شب در پاریس آلن. فیلمی که فیلیپ سیمور هافمن ساخته بود. فیلم ژاپنی قلمرو احساس که بر مبنای یک داستان واقعی بود. هر چند افسارگسیخته بود ولی نمی‌شد بی‌تفاوت ازش گذشت.

شاهد طاهری

بهترین فیلم‌های ایرانی و خارجی که محصول سال گذشته باشند به‌ترتیب بی‌خود و بی‌جهت کاهانی و باید درباره‌ی کویـــن صحبت کنیم لین رمزی هستند.

در مورد بهترین فیلمی که برای نخستین بار دیده‌ام و محصول سال گذشته نبوده‌ انتخابم خاطرات قتل (Memories of Murder) اثر بُـنگ جون‌هو است.

و در مورد بهترین فیلمی که در سال گذشته برای چندمین بار به تماشایش نشستم باید از عشق پریشان (Punch-Drunk Love) اثر پل تامس اندرسون و اتاقک غواصی و پروانه  (The Diving Bell and The Butterfly)  اثر جولین اشنـبل نام ببرم

فرهاد ریاضی

۱- این‌جا بدون من ۲- جدایی نادر از سیمین ۳- اسب جیوان نجیبی است

بهنام شریفی

هوگو

ایمان زینعلی

جدایی نادر از سیمین

وحید فرازان

جدایی نادر از سیمین (خیلی فیلم میشه نام برد خب با اون گستردگی انتخاب که شما نوشتی ولی سال ۹۰ سال این فیلم بود)

مهناز عظیمی

ملانکولیا

میلاد دارایی

چمن‌زار گریان (آنگلوپولوس)

البته مجبورم توضیح بدهم که انتخاب این فیلم ارتباطی به مرگ سازنده‌اش -که هنوز هم از تلخی‌اش کاسته نشده- ندارد و فیلم را، اتفاقا، در روز‌های ابتدایی سال دیدم؛ ماه‌ها پیش از مرگ آنگلوپولوس.

هادی آقاجان‌زاده

روزی روزگاری در آناتولی غافل‌گیرکننده‌ترین‌شان بود… پینای وندرس را به دلایل بصری و خدمتکار ساخته‌ی تیت تیلر را به دلایل فرامتنی دوست می‌داشتم… ملانکولیا هم اثر تامل برانگیزی بود…

بهزاد هاشمی

ایرانی: یک حبه قند

خارجی: درخت زندگی

وحید جلالی

درخت زندگی و چیزهایی هست که نمی دانی

یک فیلم دیگه هم از قدیمی‌ها بود که دوست دارم این‌جا اسمش رو بیارم. قرمز کیشلوفسکی

محمد سعیدی

هوگو

محمد طبرسا

روزی روزگاری در آناتولی

پیام خدابنده‌لو

آینه (جعفر پناهی) که اولین و دومین بار امسال دیدمش. و بعد: یه حبه قند که بار دوم دیدمش و داستان اسباب بازی ۳ که اولین بار بود.

آیدین صدیقی

هوگو

علی اشتیاقی

۱٫جرم ۲٫مرهم ۳٫یه حبه قند

سورنا افشار

ملانکولیا

آرمین منیبی

خارجی: هفت سامورایی (مانند سال‌های گذشته) / و از فیلم‌های خارجی جدید: روزی روزگاری در آناتولیا / ایرانی : این‌جا بدون من

عماد مجاوری

جرم

پرهام موسوی

 جرم

برنا حدیقی

روزی روزگاری در آناتولی

رضا کاظمی

بی‌تردید روزی روزگاری در آناتولی بهترین فیلمی است که در سال ۱۳۹۰ دیده‌ام و در کنارش با فاصله‌ای اندک ملانکولیا هست. اما شگفتی بزرگ سال برایم فیلم Margin Call است که همان کیفیت بطالت و بیهودگی غریب فیلم بیلگه جیلان را دارد؛ با یک فیلم‌نامه و اجرای بسیار درخشان و بی‌نقص و یکی از بهترین پایان‌بندی‌هایی که در همه‌ی این سال‌ها دیده‌ام. آه! کوین اسپیسی عزیز نازنین… حرف‌های بسیاری درباره‌ی این فیلم دارم که امیدوارم فرصت نوشتنش پیش بیاید.

 

۱۰ دیدگاه

  1. محمدهادي

    ۰۱/۱۱/۱۳۹۱, ۰۴:۱۳ ق.ظ

    درسته که بعضی فیلم ها هیچوقت کهنه نمیشن و همیشه جزو بهترین ها میمونن
    ولی اینکه در جواب بهترین فیلم سال ٩٠ بگی پدرخوانده یا (هرفیلم قدیمیه دیگه ایی) هیچی غیر “من خیلی سطح بالا ام نیست”
    راستی لیست اپدیت نمیشه؟
    جای خیلی ها خالی بود
    فراستی – اسلامی – پوریا – ازرم – نیکونظر- قادر

    پاسخ

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد