نگاهی به ده فیلم مهم احتمالی اکران ۹۰

, , ۳ دیدگاه

این یک فهرست شخصی از فیلم‌های پر سر و صدا جشنواره بیست و نهم است که می‌توانند به فیلم‌های مهم اکران ۹۰ تبدیل شوند. بنابراین اگر فیلم دیگری خارج از نوبت به اکران ۹۰ اضافه و به فیلم مهم و تأثیرگذاری بدل شد، گناه از نگارنده این سطور نیست!

آسمان محبوب (داریوش مهرجویی)

علت اهمیت: داریوش مهرجویی آن‌قدر کارگردان بزرگی است که هر فیلم او خبرساز شود.

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد: مهرجویی دهه هشتاد را با فیلم بمانی شروع کرد. فیلمی که نه فروش بالایی داشت و نه منتقدان به آن روی خوش نشان دادند. اما با مهمان مامان، مهرجویی توانست نظر مثبت هر دو طرف را جلب کند. سنتوری و طهران:‌ روزهای آشنایی به عنوان فیلم‌های بعدی مهرجویی، هم طرفداران پر و پا قرص زیادی داشتند و هم مخالفان زیادی. اما از لحاظ فروش هیچ کدام سرنوشت خوبی نداشتند. سنتوری که اصلاً اکران نشد و مستقیم راهی نمایش خانگی شد و طهران: ‌روزهای آشنایی هم فروش بالایی را تجربه نکرد.

پیش‌بینی‌های اولیه: خلاصه داستان فیلم نشان می‌داد که با حال و هوایی روحانی طرفیم. اولین عکس‌های منتشر شده از فیلم (از جمله عکس که در آن علی مصفا بره‌ای را در آغوش گرفته و سرش را به سمت آسمان بالا برده است؛ صحنه‌ای که در فیلم نبود) به طرز جالبی آرامش‌بخش بودند. بنابراین امیدها به این فیلم خیلی زیاد بود. به خصوص از جانب طرفداران مهرجویی دهه هشتاد.

واکنش‌ها: فیلم ایده‌های ناب و سکانس‌های جالب کم ندارد. اما واکنش‌ها امیدوارکننده نبود. هنگام نمایش فیلم در برج میلاد، خیلی از صحنه‌های فیلم باعث خنده‌های تمسخرآمیز تماشاگران شد. به نظر می‌رسد فیلم از دو مورد ضربه می‌خورد: یکی از معلق بودن میان دو حال و هوا (یکی فضایی که قبلاً در پری دیده بودیم و دیگری حال و هوایی که متعلق به مهمان مامان بود) و دوم (در میان ناباوری) ‌از اجرای کمابیش سرسری و بی‌حوصله‌اش. علائم این بی‌حوصلگی استاد البته از زمان سنتوری دیده شده بود. اما در آسمان محبوب، این بی‌حوصلگی به بخش اعظم فیلم گسترش یافته بود. آسمان محبوب البته هنوز هم از بسیاری از آثار جشنواره بیست و نهم تأثیرگذارتر به نظر می‌رسد. اما انتظارات از استاد خیلی بیشتر از این حرف‌هاست. به هر حال آسمان محبوب یک فیلم «دلی» از سوی مهرجویی بود که باید با دقت بیشتری مورد بررسی قرار بگیرد.

پیش‌بینی فروش:‌ با توجه به شخصی بودن بیش از اندازه داستان انتظار فروش چندانی از فیلم نمی‌رود. هر چند نام داریوش مهرجویی شاید بتواند در فروش فیلم تأثیر مناسبی داشته باشد.

نکته ویژه فیلم: برق زدن چشم عمو غریب (مانی حقیقی) در فیلم که ایده درخشانی بود.

اسب حیوان نجیبی است (عبدالرضا کاهانی)

علت اهمیت: کاهانی در فیلم هیچ نشان داد که می‌تواند دست روی نقاط ضعف فرهنگی یک ملت بگذارد. موضوع فیلم اسب حیوان نجیبی است و همچنین اولین عکس‌های منتشر شده از فیلم که رضا عطاران را در لباس نیروی انتظامی نشان می‌داد، در کنار شایعه توقیف آن و در نهایت پذیرفته نشدن در بخش مسابقه جشنواره، همه دست به دست هم دادند تا کنجکاوی‌ها درباره این فیلم بیشتر شود.

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد: بیست، سومین فیلم بلند کاهانی بعد از آدم و آنجا، در ضمن اولین فیلم او هم بود که فرصت اکران گسترده عمومی را پیدا می‌کرد. این فیلم و فیلم بعدی کاهانی، هیچ، هر دو در نوروز اکران شدند و فرصت پیدا کردند تا علی‌رغم نگاه تلخشان، فروش قابل قبولی پیدا کنند. منتقدان هم همواره از او به عنوان یکی از کارگردانان خوب نسل جدید سینمای ایران یاد کرده‌اند.

پیش‌بینی‌ها: هیچ یک فیلم کمدی نبود. اما نشان داد که کاهانی اگر بخواهد، توانایی خوبی در ایجاد موقعیت‌های کمیک دارد. بنابراین اکثر پیش‌بینی‌ها درباره اسب… مثبت بود.

واکنش‌ها: مثبت بود. تشویق‌های تماشاگران پس از پایان فیلم در سالن نمایش برج میلاد نشان می‌داد که تماشاگران فیلم را پسندیده‌اند. هر چند مخالفان فیلم هم خیلی کم‌تعداد نبودند. فیلم بعد از ۱۵ – ۲۰ دقیقه بی‌نظیر ابتدایی،‌ از ریتم می‌افتد و ایده‌های طنز فیلم هم کم‌رنگ‌تر می‌شوند. اما کنایه‌های اجتماعی فیلم و بازی خوب بازیگران باعث شد تا اسب… بتواند خود را تا انتها حفظ کند و نظر تماشاگران را جلب کند.

پیش‌بینی فروش:‌ اگر پروانه نمایش بگیرد، از امیدهای اصلی فروش سال آینده است.

نکته ویژه: همه بازیگران فیلم که دقیقاً در جای مناسب خود قرار گرفته‌اند. حتی بازیگران مطرحی که فقط در یکی – دو سکانس حاضر می‌شوند.

پایان‌نامه (حامد کلاهداری)

علت اهمیت: این فیلم احتمالاً‌پرحاشیه‌ترین فیلمی بود که مراحل ساخت خود را در سال ۸۹ گذراند. از همان اوائل کار که اعلام شد پایان‌نامه، سیاسی‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران است،‌ تا زمانی که حواشی ایجاد شده برای فیلم باعث کناره‌گیری برخی از بازیگران فیلم شد.

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد: پایان‌نامه دومین فیلم بلند کلاهداری پس از شکلات داغ به شمار می‌رود. فیلم اول او که از حضور ستارگان بزرگی هم بهره می‌برد، توقعات را برآورده نکرد. با این وجود توانایی کلاهداری در فضاسازی و اداره آن بازیگران در لوکیشن محدود، امیدهایی را در مورد آینده او به وجود آورد.

پیش‌بینی‌ها: مثل روز روشن بود که نمایش این فیلم در جشنواره بیست و نهم، نمایش آرام و بی‌حاشیه‌ای نخواهد بود. به هر حال فیلمی که خودش را وارد این فضا کند، باید هم منتظر چنین واکنش‌هایی باشد. با توجه به افرادی که در فیلم فعالیت می‌کردند و سمت و سوی فیلم، پیش‌بینی اتفاقات رخ داده در هنگام نمایش فیلم،‌کار سختی نبود. به خصوص این که حتی اگر بی‌خیال سمت و سوی سیاسی فیلم هم شویم، پایان‌نامه از لحاظ فنی هم فیلم فوق‌العاده ضعیفی است.

واکنش‌ها: همه در جریان واکنش‌ها هستید. پس نیاز به توضیح دیگری نیست!

پیش‌بینی فروش: قاعدتاً فروش بالایی خواهد داشت. اگر از طریق تماشاگران عادی نشد، از راه‌های دیگر! مگر واقعاً ‌اتفاق خاصی رخ دهد!

نکته ویژه: الگو گرفتن فیلم از برخی نمونه‌های موفق سینمای اکشن جهان (به خصوص ترمیناتور ۲).

جدایی نادر از سیمین (اصغر فرهادی)

علت اهمیت: ‌به اعتقاد بسیاری از منتقدان و کارشناسان،‌ فرهادی با ساخت درباره الی… سطح سینمای ایران را ارتقا داد. به همین علت کنجکاوی‌ها نسبت به اثر جدیدش فوق‌العاده بالا رفته بود. همه منتظر بودند تا ببینند آیا فرهادی می‌تواند خود را از زیر بار درباره الی… رها کند یا مثل بسیاری از کارگردانان دیگر زیر بار بزرگ‌ترین اثر خود می‌شکند؟

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد: اصغر فرهادی بدون شک پدیده این دهه سینمای ایران به شمار می‌رود. پیشرفت فیلم به فیلم او از زمان رقص در غبار تا درباره الی… خیلی‌ها را مطمئن کرد که با یک کارگردان درجه یک و صاحب‌سبک طرفیم.

پیش‌بینی‌ها: همه چیز حاکی از این بود که با یک فیلم درجه یک طرفیم. از عوامل حرفه‌ای پشت و جلوی دوربین تا پذیرفته شدنش در بخش مسابقه جشنواره برلین. فرهادی از همان فیلم اولش نشان داده بود که چه کارگردان باهوش و کاربلدی است. اما درباره الی… چنان پدیده‌ای بود که خیلی‌ها را به شک انداخته بود که شاید یک اتفاق منجر به ساخته شدن چنین شاهکاری شده است. بنابراین جدایی نادر از سیمین فیلمی بود که می‌توانست باعث اطمینان کامل به فرهادی شود یا از آن سو، تردیدهایی جدی درباره میزان توانایی‌های او به وجود بیاورد.

واکنش‌ها: میزان تشویق تماشاگران در انتهای فیلم حیرت‌انگیز بود (البته نه در حدی که برخی از خبرگزاری‌ها اعلام کردند!). این که یک کارگردان فیلمی با این میزان از تلخی و بدبینی بسازد و تماشاگران این‌گونه از آن فیلم استقبال کنند، نشانه موفقیت کامل فیلمساز است. تعلق گرفتن سیمرغ بلورین فیلم برگزیده تماشاگران به جدایی نادر از سیمین به خوبی نشان‌دهنده استقبال مردم از فیلم است. جدایی نادر از سیمین در جشنواره فیلم برلین هم با کسب خرس طلای بهترین فیلم و دو جایزه بازیگری، ما را حسابی روسفید کرد تا سال سینمایی ایران درخشان شروع شود. فرهادی با این فیلم با درایت خارق‌العاده‌ای خودش را از زیر بار درباره الی… خلاص کرده است. جدایی نادر از سیمین البته از نظر مضمونی شباهت قابل تأملی با درباره الی… (و حتی چهارشنبه‌سوری)‌ دارد. ولی فقط فرهادی است که می‌تواند مضامین تکراری را هر بار با سر و شکل جدیدی به تماشاگر ارائه دهد. اما نکته عجیب‌تری در این میان وجود دارد و آن هم نگاه فوق‌العاده بدبینانه فرهادی به مردم است. نگاهی که تقریباً در تمام فیلم‌های او به چشم می‌خورد. فرهادی مدام دارد ما را در فیلم‌هایش متهم می‌کند، اما هر فیلمش دلچسب‌تر از قبلی از آب درمی‌آیند. فرهادی با دو فیلم اخیرش حس مازوخیستی تماشاگر را بیدار می‌کند و این فرصت را به تماشاگر می‌دهد که از تحقیر خودش لذت ببرد! از این نظر کاری که فرهادی با ما می‌کند،‌ بی‌شباهت به بلایی نیست که میشائیل هانکه با آثارش سر تماشاگر می‌آورد.

پیش‌بینی فروش: جدایی نادر از سیمین به شدت به جامعه امروز نزدیک است. پس انتظار فروش بالایی از این فیلم می‌رود. هر چند نه مثلاً در حد پرفروش‌ترین فیلم سال.

نکته ویژه: علی‌اصغر شهبازی در نقش پدر نادر که یکی از پدیده‌های بزرگ جشنواره امسال بود. بازی درخشان او به این سادگی‌ها از یاد نمی‌رود.

جرم (مسعود کیمیایی)

علت اهمیت: مسعود کیمیایی فیلمی بسازد و آن اثر در صدر اخبار قرار نگیرد؟!

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد:‌ پس از مسائلی که در اواخر دهه هفتاد برای کیمیایی به وجود آمد، او به مدت پنج سال هیچ فیلمی را کارگردانی نکرد. تا این که با سربازهای جمعه بار دیگر به سینما بازگشت. حکم، رئیس و محاکمه در خیابان دیگر آثار او تا قبل از جرم به شمار می‌روند. از این میان سه فیلم آخر با فروش بالایی روبه‌رو شدند و حکم و محاکمه در خیابان استقبال نسبی منتقدان را هم به همراه داشتند.

پیش‌بینی‌ها: مسعود کیمیایی احتمالاً تنها کارگردان سینمای ایران است که تکلیف همه با سینمای او روشن است! شما یا مضامین مردانه سینمای او، دیالوگ‌های یکه‌اش و چاقوکشی‌های شخصیت‌های کیمیایی را دوست دارید و یا ندارید. موافقان سینمای کیمیایی هر بار امیدوارانه در انتظار این هستند که فیلمساز محبوبشان بتواند آن‌ها را دوباره به حال و هوای مورد علاقه‌شان ببرد و مخالفان او هم یا مدت‌هاست از کیمیایی و سینمایش دل بریده‌اند و یا هر بار منتظرند تا با اکران فیلم جدید کیمیایی، ایرادات قدیمی‌شان را مجدداً بیان کنند.

واکنش‌ها: مثل هر فیلم دیگر مسعود کیمیایی، واکنش‌های ضد و نقیضی را شاهد بودیم. عده‌ای جرم را یکی از بهترین فیلم‌های کیمیایی می‌دانستند و برخی دیگر یکی از بدترین فیلم‌های دهه هشتاد! اما در مقایسه با فیلم‌های اخیر کیمیایی، استقبال از جرم قابل قبول بود. جرم طرفداران کیمیایی را کم و بیش راضی کرد و مخالفان او هم در کل برخورد ملایم‌تری (نسبت به آثار قبلی کیمیایی) با جرم داشتند. در نظرسنجی مردمی هم جرم در میان فیلم‌های برتر جشنواره قرار گرفت. جرم از جوایز امسال هم پنج سیمرغ (از جمله سیمرغ بلورین بهترین فیلم) را از آن خود کرد تا مشخص شود اعضای هیئت داوران هم از این فیلم رضایت داشته‌اند. به هر حال این خالص‌ترین کیمیایی سال‌های اخیر است. استاد باز هم ما را به فضایی برده که از او انتظار داشتیم. فضای گوزن‌ها و رد پای گرگ. این بار دیگر ذوق ما به خاطر وجود تک‌صحنه‌های ناب نیست. جرم یکدست‌ترین فیلم سال‌های اخیر کیمیایی است. به خصوص این که در میان خیل فیلم‌های سیاسی حاضر در جشنواره، جرم از همه به‌روز تر و بی‌ادعا تر بود.

پیش‌بینی فروش: فیلم‌های اخیر کیمیایی نشان داده که نام مسعود کیمیایی هنوز به آن اندازه برش دارد که بتواند تماشاگران زیادی را جلب کند. به طوری که حتی فیلم سنگینی مثل رئیس که حتی خط داستانی آن هم به سادگی قابل درک بود، به یک فیلم پرفروش تبدیل شد. جرم که از داستان سرراست‌تر و قابل‌درک‌تری هم برخوردار است. به هر حال بعید است جرم در میان پرفروش‌های سال قرار بگیرد. ولی احتمالاً فروش قابل قبولی خواهد داشت.

نکته ویژه: بازگشت کیمیایی به فضایی که بر آن تسلط دارد و اثبات مجدد این که او بزرگ‌ترین «تصویرساز» و «اسطوره‌ساز» سینمای ایران است.

خیابان‌های آرام (کمال تبریزی)

علت اهمیت: گفته می‌شد که خیابان‌های آرام یکی از سیاسی‌ترین فیلم‌های جشنواره امسال است. گفته می‌شد به علت درون‌مایه تند و تیز، مجوز ساخت فیلم به شرط فیلمبرداری در خارج از ایران صادر شده است. گفته می‌شد نام فیلم کاملاً کنایی است و قرار است با تفسیری از حوادث پس از انتخابات ایران مواجه باشیم. همه این‌ها را بگذارید کنار نام کارگردان فیلم که ید طولایی در ساخت فیلم‌های پرحاشیه دارد. لیلی با من است، مارمولک و پاداش از جمله آثار پرحاشیه کمال تبریزی هستند.

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد:‌ فرش باد و گاهی به آسمان نگاه کن برای تبریزی فیلم‌های بی‌حاشیه‌ای به شمار می‌رفتند. اما مارمولک فیلمی بود که تبریزی را بار دیگر به عنوان یک کارگردان پر سر و صدا در سینمای ایران مطرح کرد. پس از جنجال‌های مارمولک، او ناگهان به ژانر تازه‌تأسیس (!) معناگرا رو آورد و فیلم یک تکه نان را ساخت که با استقبال روبه‌رو نشد. تبریزی سپس فیلم همیشه پای یک زن در میان است را کارگردانی کرد که منتقدان آن را یکی از کارهای ضعیف تبریزی ارزیابی کردند. اما فروش بالای فیلم نشان داد که تبریزی رگ خواب مردم را خوب بلد است. فیلم بعدی تبریزی،‌ پاداش، توقیف شد و حالا او با خیابان‌های آرام بار دیگر به میدان آمده است.

پیش‌بینی‌ها: تا قبل از نمایش در جشنواره فجر، اطلاعات زیادی درباره ساختار و نحوه نمایش حوادث سال گذشته ایران در خیابان‌های آرام منتشر نشده بود. برای همین نمی‌شد پیش‌بینی کرد که با چه نوع فیلمی طرف هستیم. اگر پاداش پروانه نمایش گرفته بود و آن را روی پرده تماشا می‌کردیم،‌ شاید می‌شد پیش‌بینی کرد که خیابان‌های آرام چه‌گونه فیلمی خواهد بود. به هر حال کنجکاوی‌ها درباره این فیلم خیلی زیاد بود.

واکنش‌ها: استقبال مردم از این فیلم خیلی خوب بود. طبق آمار اعلام شده در روز نهم،‌ خیابان‌های آرام از نظر استقبال مردمی در رتبه چهارم قرار داشت. منتقدان هم استقبال مناسبی از فیلم داشتند. فیلم از همان تیتراژ اول تکلیفش را با ما روشن می‌کند. قرار است با فیلمی طرف باشیم که جفنگ بودن و آبسوردیته یکی از ارکان اصلی آن است. بنابراین انتظار وجود منطق واقعیت در خیابان‌های آرام انتظار عبثی است. شاید اگر خیابان‌های آرام از همان زمان ساخت به عنوان یک فیلم سیاسی در ذهن تماشاگران جا نمی‌افتاد و در خود فیلم هم با کنایه‌های آشکار سیاسی روبه‌رو نبودیم، فیلم با استقبال بیشتری روبه‌رو می‌شد.

پیش‌بینی فروش: در صورت اکران مناسب، فروش بالایی خواهد داشت.

نکته ویژه: ماجرای کارت‌های هزار آفرین و دیالوگ «همه رو بگیرین!» که حسن معجونی در اواخر فیلم بر زبان می‌آورد.

سفر سرخ (حمید فرخ‌نژاد)

علت اهمیت: فیلم محصول ده سال قبل است. توقیف یک دهه‌ای سفر سرخ باعث بروز کنجکاوی‌هایی در این زمینه شده بود که چه مضمونی در یک فیلم جنگی وجود داشته که به توقیف آن انجامیده است؟

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد: سفر سرخ تنها تجربه کارگردانی حمید فرخ‌نژاد است که آن هم متعلق به دهه هشتاد نیست!

پیش‌بینی‌ها:‌ سفر سرخ به اندازه دیگر فیلم‌های این لیست سر و صدا نکرد. خیلی بی سر و صدا از توقیف خارج و به لیست فیلم‌های جشنواره اضافه شد. برای همین قبل از جشنواره حرف و حدیث خاصی پیرامون این فیلم به وجود نیامد. با این وجود حضور بازیگر مطرحی چون حمید فرخ‌نژاد پشت دوربین این فیلم، کنجکاوی‌های زیادی را در این زمینه به وجود آورده بود که آیا او از تجربه کارگردانی هم سربلند بیرون آمده است یا مثل خیلی از بازیگران مطرح دیگر، در این زمینه ناموفق نشان داده است؟

واکنش‌ها: فیلم در سانس نامناسبی به نمایش درآمد. به همین علت چندان دیده نشد. به خصوص این که فیلم خنثی‌تر از آن چیزی بود که از آن انتظار می‌رفت. اما در اهدای جوایز، سفر سرخ دو جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را در بخش فیلم‌های اول برای فرخ‌نژاد به ارمغان آورد.

پیش‌بینی فروش: بعید است فروش خوبی داشته باشد. در یک کلام فیلم بفروشی نیست.

نکته ویژه: بازی خیلی خوب صادق صفایی.

فرزند صبح (بهروز افخمی)

علت اهمیت: فرزند صبح از پرحاشیه‌ترین فیلم‌های (حداقل) چند سال اخیر سینمای ایران است. از دستمایه قرار دادن زندگی بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین شخصیت ۱۰۰ سال اخیر ایران گرفته تا طولانی شدن پروسه تولید و در نهایت سر و صدایی که افخمی درباره این فیلم به پا کرد، همه و همه به پرحاشیه شدن فرزند صبح کمک کردند. این سر و صداها در طول جشنواره هم ادامه یافت. از مصاحبه افخمی که در آن تأکید کرد فرزند صبح را فیلم خودش نمی‌داند، تا جلسه مطبوعاتی پرحاشیه فیلم.

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد: پس از ساختن فیلم تحسین‌شده شوکران در اواخر دهه هفتاد، افخمی فیلم گاوخونی را در اوائل دهه هشتاد ساخت که واکنش‌های ضد و نقیضی را برانگیخت. پس از آن بود که افخمی فیلم فرزند صبح را کلید زد. پروژه‌ای که چندین سال به طول انجامید و با حواشی فراوانی روبه‌رو شد. فیلم بعدی افخمی، سن‌پطرزبورگ هم با جنجال‌های زیادی همراه بود، اما سرانجام در سال گذشته به روی پرده رفت و به فروش خوبی هم دست یافت.

پیش‌بینی‌ها: صحبت‌های افخمی باعث تردیدهای بسیاری در بین علاقه‌مندان شده بود. اما در کل به نظر می‌رسید جو چندان بدی نسبت به فیلم وجود نداشته باشد. به هر حال کارگردان بزرگی مثل بهروز افخمی پشت این فیلم حضور داشت. ضمن این که موضوعی که افخمی برای ساخت فیلم در دست داشت، از بار دراماتیک فوق‌العاده بالایی برخوردار بود.

واکنش‌ها: بد. خیلی بد. تعداد افرادی که در میانه نمایش فیلم از سالن خارج شدند از حساب خارج است. خیلی‌ها این فیلم را حتی بدترین فیلم جشنواره نامیدند. فرزند صبح فیلم بیش از حد شخصی‌شده‌ای است. شاید برای همین است که استقبال از این فیلم تا این حد فاجعه‌بار بود. به هر حال در پس همین فیلم بدون ضرباهنگ که برای خیلی‌ها کسل‌کننده به نظر می‌رسید، حضور کارگردان دقیقی چون افخمی مشهود بود. شاید با تدوین مجدد و اصلاح دوبله، فیلم بتواند توجه بیشتری را به خود جلب کند.

پیش‌بینی فروش: نشستن پای نسخه‌ای که از فیلم دیده‌ایم، کار سختی بود! بعید است در صورت عدم تدوین مجدد و اجرای برخی اصلاحات، فروش خوبی داشته باشد.

نکته ویژه: حس و حال و فضاسازی مناسب دوران کودکی امام خمینی (ره)

گزارش یک جشن (ابراهیم حاتمی‌کیا)

علت اهمیت:‌ ابراهیم حاتمی‌کیا همیشه یکی از جنجالی‌ترین فیلمسازان ایران به شمار می‌رفته است. بنابراین حضور مجدد او پشت دوربین به تنهایی برای اهمیت فیلم کافی بود. اما نکته‌ای که باعث توجه بیشتر به گزارش یک جشن شد، این بود که گفته می‌شد قرار است تفسیر حاتمی‌کیا از حوادث یکی – دو سال اخیر ایران را شاهد باشیم.

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد: حاتمی‌کیا در دهه هشتاد هم مثل دهه قبل حواشی زیادی را به وجود آورد. از جنجال‌های زمان نمایش ارتفاع پست درباره داستان واقعی فیلم و سرنوشت کسانی که آن گروگانگیری را انجام داده بودند، تا نمایش به رنگ ارغوان با پنج سال تأخیر و پرداختن به موضوعی که از موضوعات همیشگی فیلم‌هایش به دور بود در دعوت. با این وجود حاتمی‌کیا در این سال‌ها کماکان خود را به عنوان یکی از مردمی‌ترین کارگردانان سینمای ایران مطرح کرده است.

پیش‌بینی‌ها: فیلم‌های حاتمی‌کیا همیشه با اقبال مردم روبه‌رو بودند. اما دو ساخته آخر او (به نام پدر و دعوت) نظر منتقدان را چندان جلب نکردند. اما به نظر می‌رسید حاتمی‌کیا قرار است با گزارش یک جشن به فضای آشنایش بازگردد. حتی این سر و صدا پیچیده بود که گزارش یک جشن، آژانس شیشه‌ای ۲ است. بنابراین انتظارات نسبت به این فیلم، بالاتر از یکی – دو ساخته آخر کارگردانش بود.

واکنش‌ها: مثل هر اثر دیگر حاتمی‌کیا، گزارش یک جشن هم واکنش‌های متناقضی را به وجود آورد. اما در کل واکنش‌ها به این فیلم،‌ به هیچ وجه در حد مطرح‌ترین آثار او نبود. هر چند خیلی‌ها اذعان کردند که حاتمی‌کیا با این فیلمش، در قیاس با آثار اخیرش گام بزرگی به جلو برداشته است.

پیش‌بینی فروش: تقریباً تمام فیلم‌های سال‌های اخیر حاتمی‌کیا پرفروش بوده‌اند. این یکی که دیگر فیلم خنثایی هم نیست.

نکته ویژه: ۱۵ دقیقه پایان فیلم که تأثیرگذار از آب درآمده و نشان می‌دهد حاتمی‌کیا هنوز توانایی نیم‌خیز کردن تماشاگر را دارد.

مرهم (علیرضا داوودنژاد)

علت اهمیت: در سال‌های اخیر به نظر می‌رسید داوودنژاد به تدریج در حال خروج از جمع سینماگران تأثیرگذار کشور است. اما مرهم بازگشت او به سطح اول سینماگران کشور محسوب می‌شد. مرهم البته در دوران تولید خیلی فیلم پر سر و صدایی نبود. اما حواشی مربوط به موضوع اجتماعی تند و تیزش و اخبار مربوط به احتمال توقیف آن، باعث جلب توجهات به آن شد.

کارنامه کارگردان در دهه هشتاد: کارنامه داوودنژاد در دهه هشتاد کارنامه جالبی است. دو فیلم که قرار بود پست‌مدرن باشند (ملاقات با طوطی و هشت‌پا) و دو کمدی عجیب (هوو و تیغ‌زن). این وسط هوو موفق‌ترین فیلم دهه هشتاد داوودنژاد بود.

پیش‌بینی‌ها: امیدها به این فیلم زیاد بود. گفته می‌شد داوودنژاد با این فیلم به فضای آشنای آثار موفقش بازگشته است. حمایت بزرگانی چون بهرام بیضایی از این فیلم هم باعث شده بود تا همه منتظر تماشای مرهم باشند.

واکنش‌ها: بازگشت داوودنژاد به شیوه‌ای که در آثار موفق او (همچون نیاز و مصائب شیرین) دیده بودیم، با استقبال خوبی روبه‌رو شد و نشان داد که داوودنژاد کماکان در این سبک از فیلمسازی تبحر دارد.

پیش‌بینی فروش:‌ با توجه به جنس فیلم، بعید است اکران گسترده‌ای داشته باشد. چه برسد که انتظار فروش بالایی را هم از آن داشته باشیم.

نکته ویژه:‌ بازی درخشان کبری حسن‌زاده.

 

۳ دیدگاه

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد