نگاهی به اکران سینمای ایران در سال پیش رو

, , ارسال دیدگاه

 

جشنواره فجر سال قبل به گفته اکثر منتقدان و صاحب نظران جشنواره متوسطی بود و اکثر آثار پرسرو صدای آن همانند به رنگ ارغوان و تسویه حساب و آتشکار و صدسال به این سالها فیلمهای توقیفی سالهای قبل بودند. جشنواره هرسال قرار است اینه تمام نمای سینمای سال ایران باشد و قسمت عمده اکران هرسال را هم جشنواره فیلم فجر تعیین میکند. از بین چهار فیلمی که ذکر کردم منهای به رنگ ارغوان که به گفته بسیاری از منتقدان و تماشاگران جشنواره بهترین فیلم معرفی شد دو فیلم آتشکار و صدسال به این سالها آثار متوسطی ارزیابی شدند که تازه امیدی هم به اکرانشان نیست. تسویه حساب هم فیلم ضعیفی ارزیابی شد.

آثار شاخص دیگر عبارت بودند از طهران تهران ساخته داریوش مهرجویی – هفت دقیقه تاپاییز ساخته علیرضا امینی – کیفر ساخته حسن فتحی – طلا و مس ساخته همایون اسعدیان – هیچ ساخته عبدالرضا کاهانی – پرسه درمه ساخته بهرام توکلی و دوفیلم بدرود بغداد ساخته مهدی نادری و فصل بارانهای موسمی ساخته مجید برزگر که این دوتای آخری هم باتوجه به اینکه فیلمهای اول کارگردانانشان هستند احتمال اکرانشان بسیار ضعیف است. به غیر از طهران تهران وهیچ و پرسه درمه و دو فیلم آخر بقیه فیلمهای ذکرشده آثار متوسطی بودند. نکته اینجاست که از بین فیلمهای موفق طهران تهران و هیچ و به رنگ ارغوان و پرسه درمه سه تای اول در نوروز امسال اکران شده اند و معلوم نیست تاپایان سال با چند فیلم متوسط و احتمالا کوهی از فیلمهای کمدی رایج تماشاگران سینمای ایران چه سال بدی را در عرصه اکران تجربه خواهند کرد. انگار قرار است برخلاف سال قبل که با فیلمهای قابل توجهی همچون درباره الی و محاکمه در خیابان و عیار۱۴ و تردید و پستچی سه بار درنمیزند و صداها روبرو بودیم تا پایان امسال حسرت تماشای یک فیلم درجه یک بر دلمان بماند.

متولیان برنامه ریزی اکران انگار متوجه نبوده اند که همین بلیط های اندک‌شان را در اول سال خرج کرده اند و سینمای ایران تا پایان سال فیلم درخشانی برای اکران ندارد. مگر اینکه آثار خوب و دیدنی سالهای قبل موفق شوند خودشان را به اکران تحمیل کنند. سینمای ایران چندسالی است که به مرور مشغول باج دادن به سلیقه تماشاگرانش است و همین سینماست که فرزاد موتمن را از صداها به پوپک و مش ماشالله می‌رساند. جدای از اینها انبوه آثار سخیف کمدی باعث میشوند اگر فیلم کمدی خوبی هم ساخته شود به دلیل پیش زمینه ذهنی بدی که برای تماشاگران حرفه ای ایجاد شده احتمالا آنطور که باید مورد توجه قرار نخواهد گرفت.

نمونه خوب کمدی سالم را امسال خواهیم دید: پسر آدم دختر حوا که به جرات جزو غافلگیری های جشنواره بود و متاسفانه به دلایل نامعلومی منتقدان موفق به دیدنش نشدند. سینمای این سالها سینمایی است که آثار ارزشمندی مانند بازهم سیب داری و اشکان انگشتر متبرک و چند داستان دیگر و… رنگ پرده را نمی‌بینند و در عوض احمد پورمخبر ستاره اش است. اما باخبرهای خوشی که در راه است میتوان لااقل به جشنواره امسال امیدوار بود. خبر دست به کار شدن کارگردانانی نظیر اصغر فرهادی – داریوش مهرجویی – کیانوش عیاری – پرویز شهبازی – ابراهیم حاتمی کیا و مسعود کیمیایی قطعا برای بینندگان جدی و پیگیر سینمای ایران می‌تواند خبری مسرت بخش باشد و اگر اکران امسال را با آثاری همچون پوپک و مش ماشالا و شیر و عسل و سلام بر عشق از دست بدهیم می‌توان برای سال بعد از همین حالا برنامه ریزی کرد.

 

 

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد