این زمین مال من است

, , ارسال دیدگاه

 

  

 

در سیاست همه مسئول‌اند، حتی آن که خود را مسؤل نمی‌داند./ رامین جهانبگلو ـ کتاب ذهن زمستانی

 در این یکسال و اندی که از عمر ماهنامه‌ی «آدم برفی‌ها» می‌گذرد بی‌شک، شماره‌ی پانزده خرداد ۱۳۸۸ سیاسی‌ترین شماره‌ی این نشریه‌ی اینترنتی فرهنگی – هنری است. و بارزترین ویژگی این شماره‌ی آدم برفی‌ها اعلام موضع رسمی این نشریه در حمایت از کاندیدای مطلوبش، میر حسین موسوی است. البته این اعلام موضع صریح از جانب گردانندگان و نویسندگان این نشریه کار غیر حرفه‌ای و عجیب و غریبی نبود. «آدم برفی‌ها» همچون بسیاری از رسانه‌ها نفس به نفس مردم گام بر می‌دارد و انتظار نابجا و نا به حقی است اگر از آدم برفی‌ها و هر نشریه‌ی متعهد دیگری خواسته شود که تنها در چارچوب تخصصشان سخن بگویند و بنویسند. در روزهایی که اکثر قریب به اتفاق مردم در پیش از انتخابات در میتینگ‌های خیابانی شرکت می‌کردند و برای طرفداری از نامزد مورد نظرشان هر چه در توان داشتند – البته بطور مسالمت آمیز – انجام می‌دادند، آدم برفی‌ها و بسیاری از نشریات مکتوب و الکترونیکی تخصصی دیگر – به ویژه نشریات حوزه‌ی فرهنگ و هنر – بر خود واجب می‌دانستند همانند مردم – مردمی که مخاطبشان بودند – به دور از هر گونه محافظه کاری و با رعایت تمامی اصول حرفه‌ای و با استفاده از فضای باز و آزاد رسانه‌ای – که با تیز هوشی و درک درست دولت از شرایط جامعه ایجاد شده بود – بطور آشکار به بیان عقاید و خواسته‌های خود بپردازند. و به بیراهه نخواهیم رفت اگر بخشی از این شور و نشاط و هیجانات انتخاباتی را حاصل فعالیت سیاسی افراد آگاه و مطلع جامعه‌ی فرهنگ و هنر بدانیم. همانطور که بسیاری از هنرمندان متوجه این بزنگاه تاریخی شدند و با حضور در فیلم های تبلیغاتی نامزدها و یا صدور بیانیه‌ها حمایت رسمی خود از فرد خاصی را اعلام کردند، بسیاری از منتقدان عرصه‌های مختلف فرهنگی – هنری نیز چنین کردند و موجب شدند افرادی که سالیان سال هیچ گونه ارتباطی با مسائل سیاسی کشور نداشتند، در این دوره سر از لاک خود در آورده و به پای صندوق‌های رأی بیایند. چنین مشارکت عمومی بی‌سابقه‌ای در سی سال گذشته جز با بی‌پرده سخن گفتن – نه با پرده دری سخن گفتن – حاصل نمی‌شد. و از همین رو آدم برفی‌ها و سایر نشریات و وبلاگ‌ها خود را مکلف به وظیفه دانستند که فارغ از نتیجه‌ی انتخابات، آرا و عقاید خود را به روشنی با مخاطبانشان در میان بگذارند تا همان گونه که رسالت دارند مماس با زمانه‌ی خود همراه با مردم و مسؤلان به جلو حرکت نمایند.

 

اینک پس از برگزاری انتخابات، توجه به این نکته حائز اهمیت است که فضا نباید به سمت و سویی پیش رود که این اعلام حمایت‌های شفاف و بی‌پرده و معصوم و دلسوزانه‌ی افراد مختلف در حمایت از کاندیداهای مختلف موجب گردد که افراد از صداقت و رو راستی خود در بیان تمایلاتشان پشیمان گردیده و نهایتاً گروهی از افراد «بی‌گذشته» در جامعه به بار آید. نباید فضای فرهنگی – هنری کشور به شکل امنیتی در آید که ترس روح را بخورد، که اگر چنین شود دیگر قلمی به روی سینه‌ی کاغذی به حرکت در نمی‌آید و دیگر فکر نوین و فرهنگ پویا و هنر متعالی تولید نخواهد شد.

 

مطمئناً هر دولت آینده‌نگر و مسؤلی به خوبی آگاه است که اگر سنگ قبر احتناق و خفقان بر افکار و آرای اندیشمندان و مولدین و مبلغین فرهنگ و هنر گذاشته شود باید در دراز مدت هزینه‌ی گزاف و سنگینی بپردازد.

 

همه‌ی کسانی که در انتخابات دهم ریاست جمهوری شرکت کرده‌اند و رأی داده‌اند امید دارند – حتی بیش از امید، حق دارند که انتظار داشته باشند – که فضای باز و خاطره‌انگیز روزهای پیش از ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ همچنان ادامه داشته باشد تا آن روزها به خاطرات دوری مبدل نشوند که همیشه با حسی نوستالژیک از آن روزها یاد شود.

 

از دولتی که توانایی ایجاد و مدیریت صحیح آن چنان شور و شعور و شعف سیاسی را داراست، حتماً این توقع می‌رود که در روزهای آتی نیز با همان سعه‌ی صدر و  هوشیاری با تمامی افراد – و با در نظر گرفتن گرایش‌های سیاسی متفاوت‌شان – علی الخصوص فعالین عرصه فرهنگ و هنر عادلانه و کاملاً غیر مغرضانه رفتار نماید. و این نکته را به خاطر داشته باشد که روشنفکران و نویسندگان و هنرمندان و منتقدین که در میان مردم از پایگاه‌های اجتماعی قابل توجهی برخوردار هستند در انتخابات‌های آینده نیز می‌توانند در  به پای صندوق آوردن مردم نقش مؤثری – همچون این انتخابات – داشته باشند.

 

 

 

وظیفه‌ی هر دولتی توانمند ساختن حس زیبایی شناختی شهروندان است. زیرا حس زیبایی، مربی مابقی حس‌هاست/ رامین جهانبگلو ـ کتاب ذهن زمستانی

 
 

 

 

 

 

 

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد