آرشیو ماهانه برای خرداد ۱۳۹۳

نگاهی به «Her» ساخته‌ی اسپایک جونز

, , ۳ دیدگاه

دستاورد بزرگ اسپایک‌ جونز در فیلم «Her» فارغ از مضامین متفاوت و تفکربرانگیز فیلم درباره‌ی تنهایی انسان و رابطه‌اش با مدرنیسم، تلاش مبتکرانه‌ی «جونز» در خلق یک شخصیت با حربه‌ی منفرد «صدا»ست. کوشش کارگردان در…

خواندن نوشته →

درباره‌ی تماشای فوتبال در سالن سینما

, , بدون دیدگاه

تماشاگران فوتبال و حاضران در یک سالن سینما در نکته‌ای به هم شبیه‌اند و آن این‌که هر دو گروه، ناظران مشتاق یک فریب دسته‌جمعی‌اند. تماشاگران یک مسابقه‌ی فوتبال ۹۰ دقیقه شاهد امتداد یک نبرد گلادیاتوری…

خواندن نوشته →

مقایسه‌ی فیلم دیدن در خانه و سینما

, , ۱ دیدگاه

سینما، هنر- رسانه‌ی دوران مدرن است؛ مدرنیته‌ای که تفرد و تنهایی می‌آفریند. انسان مدرن تنها است و به دنبال تنهایی است. به تعبیر یونگ در فرایند تفرد، خودآگاه و ناخودآگاه یکپارچه می‌شوند و موجودیتی جدید می‌یابند. مدرنیته به تمام وجوه گوناگون زیست‌جهان انسان‌ها راه می‌یابد. حضور در سینما تجربه‌ای فرهنگی است و سالن سینما به تعبیر بارت محل حضور «دسترسی»-availability- و جنب‌وجوش بدن‌ها است. در سالن سینماست که جوهره‌ی جذابیت فیلم حاصل می‌شود؛ تاریکی سالن سینما و فردیت دنیای مدرن، تقارنی ماهوی دارند و این جذابیت به عقیده‌ی بارت در نمایش تلویزیونی از بین می‌رود.

خواندن نوشته →

نگاهی به فیلم «زیبایی بزرگ» ساخته‌ی پائولـو سورنتینـو

, , بدون دیدگاه

زیبایی بزرگ، سرشار از نماهای به غایت زیبا و پوسترگونه از رم در شب است؛ بدون اینکه اثری از روز، روشنایی، ترافیک و انسان‌های پرمشغله دیده شود. سورنتینو، جریان ساده و روزمره‌ی زندگی را –…

خواندن نوشته →

نگاهی به «نیاز» ساخته‌ی علیرضا داودنژاد

, , بدون دیدگاه

نیاز اگرچه به درستی از فضای تلطیف‌شده‌ی مرسوم دهه‌ی شصت سینمای ایران به دور است اما موهبت بزرگترش، در پیشنهاد جامعه‌ای آرمانی نهفته است و داودنژاد، همین پیشنهاد را در قالب گذشت و ایثار شخصیتی مطرح می‌کند که سمپاتیک بودنش، از همان سکانس تعقیب مشت یدالله تا پایان فیلم ادامه می‌یابد

خواندن نوشته →

نیم‌نگاهی به فیلم «شب‌های عیاشی» ساخته‌ی پل تامس اندرسون

, , ۱۵ دیدگاه

خوشبختانه پل تامس اندرسن از آزمون ساخت یکی از مهم‌ترین آثار کارنامه‌اش سربلند بیرون آمده؛ سربلند از این جهت که به‌دلیل موضوع حساسیت‌برانگیز فیلم، شب‌های بوگی کاملاً این قابلیت را داشته است که درصورت لغزش سازنده‌ی اثر، تبدیل به فیلمی مبتذل شود که به‌جز تبلیغی جذاب برای همان صنعت منحطی – که قرار بوده است زیر سؤالش ببرد – هیچ کارکرد دیگری نداشته باشد. اندرسن در عین حال سعی دارد انصاف را نیز از یاد نبرد و تمام آدم‌های گرفتار صنعت مورد اشاره را یک‌سره اسیر نفسانیات و خالی از خلق و خوی انسانی معرفی نکند.

خواندن نوشته →