آرشیو ماهانه برای اسفند ۱۳۹۱

درباره‌ی مستند «رودخانه‌ی لیان»، ساخته‌ی رامتین بالف

, , بدون دیدگاه

اولین نکته‌ای که در تماشای رودخانه‌ی لیان (برنده‌ی سیمرغ بلورین بهترین مستند در سی‌ویکمین جشنواره‌ی فیلم فجر) جلب توجه می‌کند مجموعه‌ای از تصاویر چشم‌نواز و خوش ‌آب‌‌و‌‌رنگ است که در همراهی با موسیقی، یادآور ساختاری…

خواندن نوشته →

سینمای سه‌بعدی از نگاه راجر ایبرت

, , بدون دیدگاه

آیا سینمای سه‌بعدی آینده‌ی غالب و محتوم سینما خواهد بود یا به تعبیر لوسی توبین نویسنده‌ی «گاردین» مثل لباس تازه‌ی پادشاه است که همه به‌نوعی موظف‌اند در قبالش حیرت و از آن تعریف کنند؟ گاهی هم کودکی در انبوه جمعیت پیدا می‌شود که بی‌ملاحظه، آن‌چه را که می‌بیند فریاد بزند. راجر ایبرت منتقد نام‌‌دار آمریکایی معتقد است رویکرد وسیع به تکنیک۳D «احمقانه» و «یک جور خودکشی» برای سینماست.

خواندن نوشته →

نگاهی به نمایش «ویتسک» کاری از گروه تئاتر مکث

, , بدون دیدگاه

ویتسکی که امروز در سالن حافظ در حال اجراست نه تنها بهترین و کاملترین دستاورد گرایشِ ثروتی در جهان تئاتری‌اش، بلکه بی‌شک از بهترین‌های این سال‌هاست و با شمایل هذیانی اثر قبلی‌اش فاصله‌ای نجومی دارد.

خواندن نوشته →

نگاهی به جشنواره‌ی فجر سی‌ویکم

, , بدون دیدگاه

دوربین روی دست، نماهای طولانی و پلان‌سکانس، زیبایی‌شناسی فیلم‌های این دوره‌زمانه شده. این امکانی است برآمده از موهبت دیجیتال و راهی برای فرار از هزینه‌های سنگین تولید فیلم، اما آسیب مهم‌اش این است که شلختگی و نابلدی را می‌شود پشت این شیوه از فیلم‌سازی پنهان کرد. برخی از فیلم‌سازان جوان کم‌ترین درکی از میزانسن و تصویر و جنبه‌های بصری سینما ندارند. دوربین را برمی‌دارند و پناه بر خدا هرچه دل تنگ‌شان خواست می‌گیرند

خواندن نوشته →

نقدی بر فیلم «شرم» ساخته‌ی استیو مک‌کوئین

, , ۳ دیدگاه

شرم را به همان صورت می‌توان به خاطر سپرد که آغاز می‌شود: یک مرد و یک بستر. بستری نه تنها برای لذت که حتی برای عذاب و شکنجه. این‌که چگونه براندون (مایکل فاسبندر) به باور من از قدم گذاشتن در میعادگاه لذت و غریزه به مسلخ شکنجه و تن‌آزاری می‌رسد، همه‌ی آن چیزی است که سعی می‌کنم در این نوشته بر آن تأکید کنم و از کنار آن به گوهر ارزشمند تنهایی‌ای برسم که پوسته‌ی شفاف زندگی براندون است.

خواندن نوشته →

درباره‌ی «گرگ» ساخته‌ی مایک نیکولز

, , بدون دیدگاه

گرگ (محصول ۱۹۹۴) فیلمی‌ست از مایک نیکولز، سازنده‌ی آثار مطرحی چون چه کسی از ویرجیانا وولف می‌ترسد (۱۹۶۶)، فارغ‌التحصیل (۱۹۶۷)، نزدیک‌تر (۲۰۰۴)، جنگ چارلی ویلسون (۲۰۰۷)و…. گرگ در بین این آثار مطرح، مغفول مانده و…

خواندن نوشته →

سورئالیسم در سینما با تکیه برآثار لوئیس بونوئل (۲)

, , بدون دیدگاه

 در این بخش، به بررسی سوررئالیسم در سینمای بونوئل با تکیه بر فیلم‌های فرشته‌ی مرگ، نازارین، شبح آزادی و میل مبهم هوس خواهیم پرداخت فرشته‌ی مرگ بونوئل، در این فیلم موقعیتی را بیان می‌کند برای…

خواندن نوشته →

گزارش‌های سی‌ویکمین جشنواره‌ی فیلم فجر (۵)

, , بدون دیدگاه

هیس…دخترها فریاد نمی‌زنند! (پوران درخشنده) این‌که بعد از سال‌ها پوران درخشنده هنوز هم دست از دغدغه‌هایش برنداشته و به دنبال مطرح کردن مشکلات اجتماعی‌ست، امیدوارکننده است هر چند معمولا همه چیز در همان سطح مطرح…

خواندن نوشته →

گزارش‌های سی‌ویکمین جشنواره‌ی فیلم فجر (۴)

, , بدون دیدگاه

کلاس هنرپیشگی، اثر علیرضا داوودنژاد بعد از فیلم دیدنی مرهم، ادامه‌ی منطقی آن فیلم و بازگشت باشکوه او به دنیای مورد علاقه‌اش در  مصائب شیرین است. جست‌وجویی در مفاهیم به‌ظاهر ساده اما گمشده‌ی زندگی. مفاهیمی…

خواندن نوشته →

گزارش‌های سی‌و‌یکمین جشنواره‌ی فیلم فجر (۳)

, , بدون دیدگاه

تنهایِ تنهایِ تنها (احسان عبدی‌پور) روایتی از یک رابطه‌ی دوستی به زیبایی «ئی‌تی» اسپیلبرگ و بلوغ «منطقه‌ی مرزی مشترک» پارک چان-‌ووک. با آفرینش یکی از به یاد ماندنی‌ترین شخصیت‌های کودک چندسال اخیر سینمای‌مان که حتی…

خواندن نوشته →

گزارش‌های سی‌ویکمین جشنواره‌ی فیلم فجر (۲)

, , ۱ دیدگاه

قاعده‌ی تصادف (بهنام بهزادی) صحبت از اخلاق، قضاوت، دروغ، سندروم طبقه‌ی متوسط و مقایسه‌ی متعاقب مضامین طرح‌شده با آثار اصغر فرهادی در سال‌های اخیر چنان رواج پیدا کرده که بی‌اغراق حالتی پس‌زننده پیدا کرده است….

خواندن نوشته →