آرشیو ماهانه برای مهر ۱۳۹۰

نگاهی به فیلم هانا ساخته‌ی جو رایت

, , ۲ دیدگاه

تازه‌ترین فیلم جو رایت کاملاً با ساخته‌های قبلی او متفاوت است. هانا اگرچه در گونه‌ی فیلم‌های اکشن جای می‌گیرد اما به‌روشنی می‌توان دریافت که رایت سعی کرده اکشنی با ساختاری متفاوت بسازد. فیلم چه در شخصیت‌پردازی و چه در روایت قصه سعی می‌کند به‌گونه‌ای غیرمتظاهرانه متفاوت جلوه کند اما با وجود همه‌ی این‌ها، چندان موفق نیست.

خواندن نوشته →

دربار‌ه‌ی آلزایمر (احمدرضا معتمدی)

, , ۲ دیدگاه

اما آلزایمر کم‌تر از همه‌ی فیلم‌های معتمدی از این آفت ضربه دیده است و همین باعث شده تا این فیلم، بهترین اثر کارنامه معتمدی تا به امروز باشد. حسن آلزایمر در این است که موفق می‌شود در کنار پیام‌های آشکار فیلم، داستانش را هم به‌خوبی پیش ببرد و به سرانجام برساند.

خواندن نوشته →

نگاهی به فیلم آلزایمر ساخته‌ی احمدرضا معتمدی

, , ۱ دیدگاه

احمدرضا معتمدی را عمدتاً با آثاری نامتعارف در سینمای ایران می‌شناسیم. علاقه‌ و شیفتگی زیاد او به فلسفه و بازنگری واقعیات مرسوم، همواره نمودهای بارزی در آثار او داشته‌اند و تبدیل به درون‌مایه‌ی اصلی آثار او شده‌اند. به نظر می‌رسد از خلال مفاهیم مطرح شده در آثار او مفهوم «ایمان» و «باور» بیش‌ترین سهم را در مضمون فیلم‌های او داشته‌اند. پایه و اساس و شالوده‌ی سه ساخته‌ی مهم او یعنی زشت و زیبا، دیوانه‌ای از قفس پرید و آلزایمر، بر همین مبنا شکل گرفته‌اند.

خواندن نوشته →

فیلم‌نامه کوتاه

, , ۱۵ دیدگاه

«یک اتاق شیک و مدرن، بدون پنجره، یک آینه‌ی قدی در منتها الیه سمت راست اتاق نصب است. یک میز کامپیوتر که تعدادی کتاب مربوط به فیلم‌نامه‌نویسی روی آن وجود دارد، سمت دیگر تخت و یک ساعت دیواری نیز بالای تخت نصب شده است.»

خواندن نوشته →

نگاهی دیگر به انیمیشن رنگو

, , ۳ دیدگاه

رنگو از همان اصول آشنای کلاسیک بارها امتحان‌پس‌داده استفاده می‌کند: قرار گرفتن یک شخصیت در محیطی تازه و غریب، پذیرش او از سوی بومی‌های آن محیط بر مبنایی دروغین که خود شخصیت اصلی آن را شکل داده، درافتادن با عامل منفی داستان، یک جنس مخالف که او را همراهی می‌کند و در نهایت، برملا شدن هویت واقعی او. همه‌ی این‌ها در رنگو وجود دارند

خواندن نوشته →

نگاهی به این‌جا بدون من

, , ۲ دیدگاه

پایان‌بندی فیلم یکی از نقطه‌قوت‌های آن است. شاید برای مخاطب ایرانی دیدن زندگی یلدا و رضا (پارسا پیروزفر) پایانی سرهم‌بندی‌شده به نظر برسد. احسان و نگاه‌هایش نه‌تنها این حس را در چند ثانیه‌ی آخری از مخاطب می‌گیرند، بلکه شاید همان چند ثانیه‌ی آخر نتیجه گیری‌ها و محاسبات‌مان را از یک پایان خوش به هم بزنند. رویای احسان برای کار در سینما نابود شده و گرچه

خواندن نوشته →

نگاهی به فیلم این‌جا بدون من ساخته‌ی بهرام توکلی

, , ۶ دیدگاه

این‌جا بدون من روایت‌گر قصه‌ای دردآلود در دو سطح رویا و واقعیت است. در ابتدا باید اقتباس توکلی از نمایش‌نامه‌ی مشهور باغ‌وحش شیشه‌ای تنسی ویلیامز را به فال نیک گرفت. در حالی ‌که در سالیان اخیر بارها نوشته و گفته شده که فیلم‌نامه پاشنه‌ی آشیل اصلی سینمای ایران در سال‌های اخیر بوده است، اقتباس توکلی از نمایش‌نامه‌ی ویلیامز سوای از کیفیت اقتباس، خودبه‌خود دارای ارزش است چون ابایی از بحث‌های احتمالی و مقایسه‌ی فیلمش با نمایش‌نامه‌ی مورد اقتباس ندارد. در سینمایی که تعداد اقتباس‌های درخور توجه‌اش در تاریخ به‌زحمت به انگشتان دو دست می‌رسد، چنین جسارتی به نوبه‌ی خود ستودنی‌ست.

خواندن نوشته →