زیاد نگران نباشید

سرگرم خواندن هفته نامه ی سینما بودم که گفت و گویی توجهم را جلب کرد. یک ستون کوتاه که حول نقل قولی بود از فرج الله سلحشور -کارگردان و تهیه کننده ی مجموعه تلویزیونی یوسف پیامبر- که در روزنامه ی ایران مورخه ی پنجشنبه ۲۵ مهر به چاپ رسیده بود با این مضمون: “سینما جای مناسبی برای خانم ها نیست… در تمام دنیا هم همین است، تمام سینماهای دنیا مناسب خانم ها نیستند… سینما برای زن جای خوبی نیست، چون زمینه ی فساد در آن زیاد است، به همین دلیل نه برای خانم ها بلکه برای آقایان هم مناسب نیست.”

این تا حد فراتر از یک طرفه به قاضی رفتن ، بی حرمتی به زنان سینماگر هم هست. منظور سلحشور را می توان ترجیحاً حضور خانم ها در عرصه ی بازیگری دانست و نمی تواند بی ارتباط باشد به خبر ها و تحلیل های صفحه پرکن روزنامه ها که در رابطه با فلان بازیگر زن ( که همه می دانیم کیست). شخصا دیدگاه سلحشور را یک نقطه نظر احساسی گذرا میدانم که می تواند تأثیرش را روی همه سینما و عوامل غیر بازیگر این سینما نیز  بگذارد.

در  اینکه سلحشور یک تصویرگر مذهبی ست شکی نیست، همانطور که خود او می گوید:

” من فکر می کنم معنا گرایی و معنوی گرایی را مطرح کردند برای این که از سینمای مذهبی فرار کنند، چون نمی خواستند همه ی مذهب را به کار ببرند، سینمای مذهبی را دوست نداشتند تلفظش را به کار ببرند، آمدند یک چیزی گفتند به نام سینمای معنا گرا، یک حرف چند پهلو که ممکن است مذهب هم درآن جا بگیرد، می تواند هر تفکری که بوی معنویت از آن بیابد یا بشود به آن تعبیر معنوی کرد، ممکن است یک چیزی معنوی نباشد ولو از دید بعضی از مردم این معنوی باشد.”

ایشان که شیفته  سینمای مذهبی است، می گوید:” وقتی ما می گوییم سینمای معنا گرا یعنی اگر بنده خودم احساس کردم یک کاری خوب است، یک حرکتی درست است، یک حرفی درست است و آن را انجام دادم، این می شود سینمای معنا گرا، اما سینمای مذهبی دیگر برای من مطرح نباشد. در سینمای مذهبی آنچه را که مذهب بگوید خوب است، خوب است و آنچه را که بگوید بد است، بد است. اما در سینمای معنا گرا من محور هستم، من می  توانم بگویم که من دوست دارم و این را بگویم که من دوست دارم این را بگویم خوب و یا دیگری را بگویم بد، تفاوت اینجاست. “

اصولاً وقتی سینما همه هم و غمش و سیاستگذاریهایش القا و تلقین مذهبی و سیاسی شود، دیگر بهانه ای برای هنر ولذت و سرگرمی باقی نمی ماند. در این نگاه عقب گردوار،هنر سینما در حد یک مانیفست تقیلی می یابد  که اگر برای عام پخش شود و کمترین نقصان و خللی در ارائه معناهای تحمیلی به خرج دهد، گاه  آسیبهای برگشت ناپذیر فرهنگی را شکل می دهد و به قول خود این عزیزان دلسوز، بدآموزی می کند.

مجالی برای تحلیل کارهای تلویزیونی ضعیف فرج الله سلحشور نیست. اما گمان می کنم در شرایط  و مدیریت سینمایی موجود کلام او آن قدر موثر و نافذ هست که در جامعه فرهنگی سینمایی  کشور، بی بازخورد و بی عنایت نماند ان هم با اتفاقات اخیر( که باز هم من می دانم و هم شما می دانید).

اصلا به این کاری نداریم که چقدر در کلام این هنرمند عزیز توهین و افترا به جامعه هنرمندان سینمایی ( به خصوص زنان) نهفته است و احتمالا کسی به خود جسارت اعتراض به سخنان استاد سلحشور را نخواهد داد…

آقای سلحشور! سینما برای سینماگران اعم از خانم یا آقا شغلی ست فرهنگی. چیزی که شما از آن نام می برید ، یعنی هرزه نگاری. غلظت فساد در هرمحصول فرهنگی ( بویژه تصویری) است و نه در سینما. قطعا خود شما بدون بازیگران زن موفق به ساختن سریالهای درخشان تلویزیونی تان نمی شدید.بدون آنها چگونه می خواهید داستانتان را روایت کنید؟ مسایل شخصی هر فرد را به خودش واگذارید. ظرفیت ها مشخص است.. به هر حال قانون به کمال و سختگیری در حال اعمال است و تا جایی که می دانم شما در مسند قانونگذاری و تعیین راهکارهای فرهنگی نیستید. لطفا سنگ جلوی پای سینما نندازید. همین سینمای نیم بندی که هیچ رونق و شوری از آن بر نمی خیزد.همین سینمایی که تعداد سالن های نمایشش روز به روز بر خلاف اعلام خبرافتتاح سالن های نمایش، کمتر و کمتر می شوند. در این شرایط اگر شما هم دستور ندهید سینما خود به خود رو به نابودی است. پس زیاد نگران نباشید.

دسته بندی موضوعی: نقد خبر

این نوشته را به بالاترین بفرستید :

این نوشته را در فیس بوک خود با دیگران شیر کنید