نگاهی به «فرزندان» ساخته‌ی الکساندر پین

, , ارسال دیدگاه

Descendants

فرزندان (The Descendants) پنجمین ساخته‌ی الکساندر پین، فیلم‌ساز گزیده‌کار سینمای ایالات متحده است که به غیبت ۷ ساله‌ی آقای پین در پشت دوربین – پس از فیلم راه‌های جانبی (Sideways) محصول ۲۰۰۴ – خاتمه داد. نریشن‌گوییِ پرکشش جرج کلونی (در نقش مت کینگ) ما را به داستان فیلم علاقه‌مند می‌کند؛ آقای کینگ از زندگی‌اش در هاوایی می‌گوید و همین‌طور آرام‌آرام متوجه می‌شویم که: «الیزابت، همسر مت (با بازی پاتریشیا هاستی) مدتی است به کما رفته و اوضاع زندگی خانواده‌ی کینگ به‌کلی به‌هم ریخته است.» در قضاوت، عجله نکنید لطفاً! با فیلمی سراسر حزن‌آلود و حال‌خراب‌کن طرف نیستیم!

هر ۶ فیلمی که پین تا به حال کارگردانی کرده است، کمدی-درام بوده‌اند. الکساندر پین، استاد ساخت کمدی-درام‌های درجه‌یک و به‌اندازه است؛ در فیلم‌هایی که اسم او در تیتراژشان – به‌عنوان کارگردان – حک شده، شاهد هم‌نشینی و تلفیق دو ژانر کمدی و درام به‌معنیِ واقعیِ کلمه هستیم. هنر آقای پین، راه رفتن روی مرزی باریک و اندازه نگه داشتن است؛ به‌عبارت دیگر – به‌ویژه در دو ساخته‌ی اخیرش: فیلم مورد بحث‌مان فرزندان و هم‌چنین نبراسکا (Nebraska) – کفه‌ی ترازو نه به سمت کمدی سنگینی می‌کند و نه به جانب درام.

فرزندان هم کمدی-درامی موفق با فیلم‌نامه و صدالبته دیالوگ‌هایی درخشان است. فرزندان – چنان‌که اشاره شد – در هاوایی می‌گذرد؛ پین و فیلم‌بردار همیشگی‌اش (فدون پاپامیشل) تا می‌توانسته‌اند از منظره‌های سرسبز و چشم‌نواز مجمع‌الجزایر به سود فیلم‌شان استفاده کرده‌اند. علاوه بر به‌کارگیریِ خوشایندِ طبیعت، در جای‌جای فرزندان، استفاده از ترانه‌هایی گوش‌نواز نیز – که حتماً متعلق به جزایر هاوایی هستند – به هرچه دلپذیرتر شدن فیلم یاری رسانده‌اند. از جمله نقاط قوت فرزندان، همین برخورداری‌اش از «هویت مکانی» است.

جرج کلونیِ این فیلم، فوق‌العاده و کم‌نظیر است؛ در هیچ نمایی روی اعصاب‌تان راه نمی‌رود(!) و او را در جایگاهِ بغرنجِ همسری خیانت‌دیده – اما هم‌چنان دل‌بسته – و پدری دل‌نگران – ولی دور از بچه‌هایش – کاملاً قبول‌ می‌کنید. گرچه الکساندر پین در فرزندان بستر مناسبی جهت بروز جنبه‌هایی کم‌تر دیده‌شده از توان بازیگریِ کلونی کهنه‌کار فراهم آورده اما این، تمام غافلگیریِ بزرگ فیلم از حیث بازیگری نیست! آمارا میلرِ ۱۰ ساله هم با ایفای نقش دخترکی هم‌سن‌وسال خودش، حسابی سورپرایزمان می‌کند! کیفیت حضور آمارا در فرزندان حاصلِ جمعِ بامزگی، ملاحت و هوش ذاتی با هدایت و بازی‌گردانیِ درست است که صدالبته در این بین، سهم کستینگِ بی‌عیب‌ونقص فیلم را نیز نبایستی فراموش کرد.

فرزندان، گرم و مفرح است اما به‌هیچ‌وجه سطحی نیست. تکلیف فیلم با خودش و مخاطبان‌اش روشن است، فرزندان در مذمت خیانت و حامی خانواده است؛ در این خصوص، به‌یاد بیاورید قاب دوست‌داشتنی انتهای فیلم را که مت و دو دخترش، اسکاتی (با بازی آمارا میلر) و الکساندرا (با بازی شایلین وودلی) در آرامش محض، مشغول تماشای تلویزیون هستند… با وجود این‌که مت از خیانت همسر خود مطلع شده است اما اجازه نمی‌دهد دختر کوچک‌اش (اسکاتی) از مادر، چهره‌ای مخدوش به‌خاطر بسپارد.

فیلم، استحقاق تمام تعریف‌وتمجیدها، ستاره‌ها و جوایزی را که گرفته است، دارد. فرزندان در هشتادوچهارمین مراسم آکادمی، در پنج رشته‌ی مهمِ بهترین فیلم، کارگردانی (الکساندر پین)، بازیگر نقش اول مرد (جرج کلونی)، فیلم‌نامه‌ی اقتباسی (الکساندر پین، نت فکسون، جیم رش) و تدوین (کوین تنت) کاندیدا بود که سرانجام آقای پین و دو همکار فیلم‌نامه‌نویس‌اش موفق شدند تنها اسکار فرزندان را مال خود کنند. فیلم‌نامه‌ی فرزندان براساس رمانی به‌همین نام، نوشته‌ی کاوی هارت همینگز – و چاپ سال ۲۰۰۷ – نوشته شده است.

در تکمیل ابراز عقیده‌ام درخصوص پین و سینمایش، شاید بهتر باشد این را هم اضافه کنم که الکساندر پین استادِ روی پرده آوردن کمدی-درام‌های جاده‌ای است زیرا «سفر» دیگر به رکن جدایی‌ناپذیر فیلم‌های او مبدل شده. در فرزندان نیز قضیه‌ی به اغما رفتن الیزابت کینگ سبب می‌شود تا مت به‌واسطه‌ی طی‌طریقی آکنده از ریزه‌کاری – که در فیلم نظاره‌گرش هستیم – خودش و دخترها را بهتر و بیش‌تر بشناسد و درصدد ترمیم رابطه‌اش با آن‌ها بربیاید. فرزندان یک پیش‌غذای کامل است که شما را برای صرف غذای اصلی، حسابی سر شوق می‌آورد!

 

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد