انسان دشواری وظیفه است *

, , ارسال دیدگاه

«آدم باید جلوتر برود، آدم باید جلوتر برود. انگیزه‌ی جلوتر رفتن در جهان چیزی قدیمی است.»

 «سورن کی‌یر که‌گور/ ترس و لرز»

 «آدم باید تراژیک بودن زندگی را پس از نگاهی به آن رد کند، نه پیش از آن.»

 «آلبر کامو / یادداشت‌ها»

  «آن‌ها که به طرف نیستی می‌روند به اشیاء هستی می‌دهند.»

 «نیما یوشیج / از قصه‌ی مرقد آقا»

زندگی با وجود ِ تمام اوج و فرودهایش بی‌همتاست. گاه رویی خوش دارد و بشر را غرق شادی می‌کند، گاه چنان عذاب‌آور می‌شود که هیچ صبری نمی‌تواند اندوهش را تاب بیاورد. اما راز ِ بزرگ زندگی در همین رنگ به رنگ شدن‌ها نهفته است. ارزش بشر در کوران رویدادهای زندگی‌اش مشخص می‌شود. انسان‌های بزرگ، آن‌هایی که آبروی بشریت هستند و طنین نام‌شان مترادف با مفهوم بزرگ انسانیت است، با صبر و انتخاب‌شان به این جایگاه می‌رسند. آن‌ها به جای انتخاب مسیر بی‌خطر و مستقیم و بی فراز و فرود، مسیر پر از سنگلاخی را انتخاب می‌کنند که در نهایت به قله‌ای جاوید ختم می‌شود. هر چند که اکثر آن‌ها زندگی شناسنامه‌ای‌شان پر از طرد و نفرین و بلا و گوشه‌نشینی بوده است، اما نام‌شان تا جاوید جاویدان به نیکی آورده می‌شود.

در این میان بر ماست که برای شدن به پیش برویم. ذات تراژیک زندگی را بپذیریم. انسان با پذیرش این مسأله‌ی بزرگ می‌تواند به سوی نیکنامی حرکت کند. پس به جای غصه خوردن‌های واهی می‌شود به پیش رفت و ذات اندوه‌بار زندگی را با خنده‌هایی بلند رسوا کرد. واقع‌بینی را بر هر چیزی ترجیح داد و به جای بدبینی‌ها و خوش‌بینی‌های بی‌اساس در مسیر حقیقت حرکت کرد. حقیقت تمام آن ارزش‌های جعلی و قراردادی میان انسان‌ها را تاب نمی‌آورد. به همین خاطر است که انسان‌های طالب حقیقت مدام دشنام می‌خورند و طرد می‌شوند و در مسیر فنا حرکت می‌کنند. فنایی که در نهایت به هستی جاویدان ختم می‌شود. باید افق‌های دید را وسیع‌تر کرد. تاریخ و جغرافیا و انسان را شناخت و به پیش رفت.

بهار یکی از رنگ‌های زیبای طبیعت است. این فصل به همه‌ی ما یادآوری می‌کند که باید برای رسیدن نو شد. طراوت را جای‌گزین خمودگی و رخوت کرد و با ذهنی سبز و دست‌هایی شکوفا شده و پاهایی استوار به حرکت ادامه داد. در این میان این ماییم که انتخاب می‌کنیم صدای پای بهار را بشنویم یا خیر.

تقویم در نهایت یک قرارداد است. اما ذات هستی‌بخش طبیعت را نمی‌شود در حصار قراردادها محبوس کرد. هر کدام از چهره‌های طبیعت درس‌های آشکار و نهانی دارند که می‌شود با اندکی نگریستن و تأمل آن‌ها را دریافت.

برای همه‌ی هم‌مسیرانم آرزو می‌کنم در بهار پیش رو تازه شوند و به پیش بروند و از هیچ چیزی نهراسند. بخواهند و برسند و مسیر صعب انسانیت را با گام‌های‌شان هموارتر کنند.

همیشه بهاری و سبز باشید.

 

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد