نگاهی به فیلم «بشارت به یک شهروند هزاره سوم»

, , ۵ دیدگاه

بشارت

«بشارت به یک شهروند هزاره سوم»؛ همین کافی است تا بدانیم با چه جور فیلمی طرفیم. فیلم به اندازه اسمش بی‌سر‌و‌ته و بد و کسالت‌بار است؛ پر‌مدعا و پوچ. ظاهرا چیزی است راجع به شیطان‎پرستی و مضرات این کار‌ها. داستانش را بگذارید کنارِ اسمش تا راحت‌تر به نتیجه برسید.

یک تریلر – ملودرام اجتماعی با مایه‌های مذهبی و کارآگاهی و نئونوآر که لابه‎لای‎اش چند کلیپ نصف‌و‌نیمه از افراد گیتاربه‌دست با آرایش‌ها و قیافه‌های دور از عفت عمومی (و به قول فوتبالی‎‌ها منشوری) گنجانده شده تا موضوع به خوبی افاده معنی کند و کنه این چیزهای بد و زشت برای مخاطب روشن شود. تازه این همه ماجرا نیست؛ مثلا خیلی ظریف و استادانه (اما در اصل به شدت نخراشیده و گل‌درشت) انتقادات نیم‎بندی به نظام آموزش و پرورش کشور می‌شود که روش‌های تربیتی و آموزشی این نهاد را زیر سوال ببرد و زنهار دهد که راهش این نیست و باید از در دوستی و مدارا با دانش‎آموزان درآمد و خلاصه با پنبه سر برید.

فیلم می‌خواهد به همه چیز و همه جا سرک بکشد و مهم جلوه کند و مهم بودن و جدی بودنش به چشم بیاید و به تماشاگر بقبولاند که حرف‌های مهمی می‌زند. اما درواقع چیز چرندی از آب درآمده که حسابی از اسب و اصل افتاده و شبیه گزارش‌های ژورنالیستی سطحی و لوسِ نشریات زرد شده که وقتی مثلا چیزی را تقبیح می‌کنند، عکس‌‌ همان چیز را بزرگ چاپ می‌کنند روی جلدشان و امیدوارند مردم بخاطر‌‌ همان عکس، بخرندشان و فروش کنند.

تعدادی آدم در فیلم هستند که جلوی دوربین این طرف و آن طرف می‌روند و چیزهایی می‌گویند و با نگاه‌های معصوم و شیطانی به هم زل می‌زنند و‌ گاه‌گاهی هم سر هم فریاد می‌کشند، اما شخصیت نیستند. اشکالی هم ندارد. در بسیاری از فیلم‌های استخوان‎دار و قابل قبول سینمای جهان هم همه آدم‌ها شخصیت نیستند؛ بسته به نیاز فیلمنامه سرِ وقتش از تیپ استفاده می‌شود. اما دیگر نه اینکه همه شخصیت‌های اصلی فیلم تیپ باشند، و حتی تیپ هم نباشند. این همه آدم جلوی دوربین بشارت… هستند که اگر نبودند هم هیچ فرقی نمی‌کرد. به جایش می‌شد مقداری بیشتری کلیپ در فیلم گذاشت تا حداقل کمی انسجام حاصل شود و تماشاگر بی‌نوا با قطع و وصل هشلهف نما‌ها به هم کمتر گیج شود.

مهم‌تر از بی‌شخصیت بودن فیلم، فیلمنامه بی‌در و پیکر آن است که نه به سبک فیلم‌های کلاسیک خط داستانی دارد و نه یک موقیت مرکزی که مانند فیلم‌های مدرن سایر اتفاقات حول آن رقم بخورد و نه تکه‌پاره بودن آن ربطی به سینمای پست‌مدرن و فیلمنامه‌ی ضد پیرنگ دارد. ملغمه‌ای است که می‌خواسته هر نوع سلیقه‌ای را راضی کند اما نمی‌دانسته چطور. چون این فکر از اساس اشتباه و بیهوده بوده، نتیجه هم به همین میزان غیرقابل تحمل و بی‌سر و شکل شده است. اگر به تماشای فیلم می‎روید، تنها نروید؛ سعی کنید کسی همراه‎تان باشد تا در طول فیلم با هم گپ بزنید و حوصله‎تان سر نرود. اگر هم می‎خواهید بخوابید و حوصله حرف زدن ندارید، خب تنها بروید. در هر صورت انتظار «فیلم» نداشته باشید.

 

۵ دیدگاه

  1. سینا

    ۱۰/۰۴/۱۳۹۲, ۰۷:۳۶ ب.ظ

    اگر به تماشای فیلم می‎روید، تنها نروید؛ سعی کنید کسی همراه‎تان باشد تا در طول فیلم با هم گپ بزنید و حوصله‎تان سر نرود. اگر هم می‎خواهید بخوابید و حوصله حرف زدن ندارید، خب تنها بروید. در هر صورت انتظار «فیلم» نداشته باشید.

    این تیکه آخرو خوب اومدی ممنون!

    پاسخ دادن
  2. بابک

    ۰۱/۱۸/۱۳۹۳, ۰۴:۲۹ ب.ظ

    از فیلم های شلوغ و سر درگم بود …….لزومی نداشت شوهر خانم قاضیان را بیکار و علاف و خودش (خانم قاضیان ) را نازا ی ۱۷ ساله که باروری خارج رحمی داشته باشد نشان بدهد …….

    پاسخ دادن
  3. مهسا

    ۰۱/۲۳/۱۳۹۳, ۰۱:۰۳ ب.ظ

    من فیلم را تماشا کرده ام. بله… حق با شماست. این فیلم از نظر ساخت و شخصیت سازی و جسته گریخته پردازی ضعیف است و می شد خیلی بهتر از این کار کرد. اما از نظر بنده موضوع کلی خوبی داشت و نویسنده یا کارگردان به مسئله ای اشاره میکرد که شاید بتوان گفت معضل خاموشِ نه تنها جامعه ی ما بلکه جامعه ی جهانی ست.
    گذشته از تطابق و تفاوت دیدگاه ها، تماشای فیلمی که به هیچ وجه به مذاق و سلیقه ی آدم خوش نیاید و هیچ یک از ابعادش در چارچوب ذهنی بیننده نگنجد، واقعا کسالت بار و حتی ناراحت کننده ست. چرا که تماشاگر از نظر مادی هزینه کرده و مهم تر اینکه وقت گذاشته و در نهایت چیزی عایدش نشده. این موضوع برای من هم بسیار پیش آمده است.
    اما یک فیلم را، هر چقدر نامطلوب و بی کیفیت، می شود کمی آرام تر هم نقد کرد نه اینقدر تند و شتابزده و بنظرم کمی جانبدارانه!
    اگر قلم منتقد آرام و منطقی و به دور از هر گونه جانبداری باشد، تاثیرگذار بوده و مهمتر اینکه بیننده ی فیلم و خواننده ی نقد را راجع به اوضاع روشن می نماید.
    در نهایت از اشتراک گذاری دیدگاه نقادانه ی خود راجع به فیلم های ساخته شده و ایجاد مکانی برای مطرح شدن سایر دیدگاه ها سپاسگزارم.

    پاسخ دادن
    • بشارت

      ۰۴/۱۷/۱۳۹۳, ۰۸:۴۲ ق.ظ

      سلام
      به نظر من فیلم خوبی بود و اتفاقات سر جاشون بودن(نازا بودن مینو و روحیات شوهرش و …)
      و حرف واسه گفتن داشت
      ولی حالا زیاد خوش ساخت نبود
      همینجوری فیلم ندیدم که بگم وای چقد خوب بود
      و این فقط نظر من هم نیست
      شما هم یه ذره خوب وبی طرفانه فیلم ببینید ضرر نمیکنید
      یا حداقل توانتقاد منصف باشید

      پاسخ دادن
  4. mohadese

    ۰۲/۲۸/۱۳۹۵, ۱۰:۵۷ ب.ظ

    سلام
    ب نظر من مفهمومی ک میخواست فیلم برسونه خیلی خوب بود ولی ب نظرم بهتر بود یکم بیشتر از شیطان پرستی فاصله میگرفت و ب نتیجه اش ک همون ناامیدی باشه میپرداخت.خیلی توجه مخاطبو ب شیطان پرستی جلب کرد تا …
    بهر حال ب نظرم خوب بود ارزش دیدن داشت.از فیلمای عشقی عاشقی و پر از غم و غصه و بی مفهوم و بدرد نخورد دیگ خیلی بهتر بود
    باتشکر

    پاسخ دادن

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد