گزارش‌های سی‌و‌یکمین جشنواره‌ی فیلم فجر (۳)

, , ارسال دیدگاه

تنهای تنهای تنها

تنهایِ تنهایِ تنها (احسان عبدی‌پور)

روایتی از یک رابطه‌ی دوستی به زیبایی «ئی‌تی» اسپیلبرگ و بلوغ «منطقه‌ی مرزی مشترک» پارک چان-‌ووک. با آفرینش یکی از به یاد ماندنی‌ترین شخصیت‌های کودک چندسال اخیر سینمای‌مان که حتی دل‌نشین‌تر از باشوی بیضایی از آب در آمده است. نخستین ساخته‌ی عبدی‌پور فیلمی‌ست با یک بستر فانتزی، غنای بصری و رگه‌هایی از کمدی که به‌خوبی کنترل شده و ذره‌ای به سوی لودگی پیش نمی‌رود. فیلمی که نویدبخش ظهور سینماگری خوش‌فکر است و در صورت داشتن اکران مناسب می‌تواند یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های سال باشد.

تاج‌‌محل (دانش اقباشاوی)

تا پیش از دیدن تنهای تنهای تنها، تاج‌محل را به صرف فیلم‌اولی بودنش یک تجربه‌ی نسبتا قابل قبول می‌دانستم. فیلمی که درست مانند فیلم عبدی‌پور عمیقا وابسته به فضای بومی‌اش است و قصد دارد خرده‌مناسبات فرهنگی‌اش را در لابه‌لای قصه‌‌‌اش به تصویر بکشد؛ نوعی ادای دین به زادبوم. یکی از مشکلات فیلم (حداقل برای منِ جنوبی) این است که آئین‌های بومی‌اش به شکلی خودنمایان‌گرانه به تصویر کشیده شده‌اند. نویسنده المان‌های آشکاری چون فلافل، سمبوسه، تیم صنعت نفت، محفل‌های شلوغ خودمانی را به شکلی افراطی و کنترل‌نشده به‌عنوان نمادهای شهری آبادان به‌کار گرفته که وجهی سطحی‌نگرانه بر پیکر فیلم نشانده است. تماشای دو فیلم یادشده و مقایسه‌ی آن‌ها حداقل از این منظر مفید است که ببینیم چگونه می‌توان به‌جای جار زدنِ آئین‌های بومی و غافل ماندن از پرداخت مناسب داستان، آن را در بافت اثر تنید و به آن جلوه‌ای متفاخر بخشید.

کلاس هنرپیشگی (علیرضا داودنژاد)

تماشای این فیلم نیازمند یک اعصاب قوی است. در طول فیلم تقریباً به تعداد جایگشت‌های ممکن، شخصیت‌ها به دعوا و جروبحث با یکدیگر می‌پردازند. فضای فیلم بسیار شبیه سینمای دهه‌ی هفتاد ایتالیا و کمدی‌های شلوغ آن است. کلاس هنرپیشگی یک فیلم‌ در فیلم دیوانه‌وار است که از انواع و اقسام شیطنت‌های فرمی و روایی برای پیش بردن داستانش بهره می‌گیرد. انگار که تجربه‌ی جنون‌آمیز یک جوان بیست‌‌و‌چند ‌ساله باشد، نه داودنژادی که در آستانه‌ی شصت‌سالگی‌ قرار دارد. ایراد اساسی فیلم، در کنار لحظه‌های دل‌نشینی که همواره در فیلم‌های داودنژاد وجود داشته‌اند، یکنواخت‌شدن ریتم از نیمه‌های آن است. اگر قرار به اکران فیلم باشد، به یک تدوین بی‌رحمانه‌ی دیگر نیاز دارد تا میزان زیادی از صحنه‌های کش‌دار و ملالت‌بار فیلم کاسته شود.

 

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد