پوسترهای جیغ یا پوسترهای ماندگار

, , ارسال دیدگاه

002

پوستر اگر نخستین جرقه آشنایی مخاطب با یک فیلم نباشد جزو نخستین‌هاست. نخستین‌هایی که شمه‌ای از فیلم را به او معرفی می‌کنند و می‌گویند حال و هوای آن چه‌گونه است. حتی پوستر فیلم‌ها می‌تواند در تاریخ هنر ماندگار هم شود، چنان‌که فیلم‌های زیادی با پوسترهای خود شناخته می‌شوند یا کافه‌ها و سینماهای امروز ما هم آن‌ها را به دیوارها می‌زنند؛ یعنی پوستر یک نمونه مکتوب برای معرفی یک فیلم یا نوستالژی ماندگار یک فیلم خواهد بود. اهمیتش برای جذب مخاطب هم چیزی نیست که ما بخواهیم در این مجال بر اثبات آن بپردازیم چون اثبات‌شده است. اما پوستر فیلم‌های سینمای ایران، هم این قاعده و اصول را در خود دارند؟ این سؤال اساسی است و پاسخ به آن هم نیاز به بررسی اساسی دارد اما در یک متن ژورنالیستی می‌توانیم جرقه‌های پرداختن به آن را بزنیم. جرقه‌هایی که شاید منجر به اتفاقی، هم‌اندیشی و یا هر تلنگری شود.

پوستر فیلم یا آلبوم عکس؟

گویا برخی فیلمسازان و یا تهیه‌کنندگان تصورشان بر این است که پوستر فیلم آلبوم عکس بازیگران فیلمشان است و به هر ضرب و زوری شده باید چهره خوشچهره‌های چشم زیبای فیلم خود را در آن بگنجانند. این ابتدایی‌ترین تصور از پوستر فیلم است.
مسلم است که در صنعت سینما، سوپراستارها درآمدزا هستند (که اتفاقا در حال حاضر در ایران نیستند) و آمدن چهره‌های آنها روی پوستر فیلم‌ها می‌تواند موجب جلب توجه مخاطب شود ولی آیا باعث آمدن همان‌ها به سینما خواهد شد؟ اگر هدف جذب و جلب مخاطب باشد می‌توان بسیار هوشمندانه‌تر عمل کرد. هر چند باید اذعان داشت همین پوسترها با شخصیت جیغی که دارند معرف فضای فیلم خود هستند و به مخاطب می‌گویند در فیلم خبر خاصی نیست و همین بازیگران هستند و یک دوربین که از آنها فیلم گرفته. اما روی صحبت با کسانی است که فیلم خود را اینگونه نساخته‌اند ولی تصور می‌کنند برای جذب مخاطب باید پوسترهایی با این ویژگی‌ها را برای فیلم‌های خود طراحی کنند.

فتوشاپ
مشکل هم از اینجا شروع می‌شود که هر کسی کامپیوتری داشته و عکس‌های خود و خانواده‌اش را روتوش کرده می‌تواند ادعای گرافیست بودن کند. بگذریم از اینکه این معضل به کل عرصه گرافیک و در کل فضای تبلیغات ما ضربه زده است.
ما می‌خواهیم درباره سینما حرف بزنیم. با نگاهی به پوسترهای رایج فیلم‌ها به ویژه در شبکه نمایش خانگی این را به ذهن می‌رساند که قاتل اصلی فتوشاپ است که این اعتماد به نفس را به هر کسی داده که برای هر کاری به خود متکی باشد. بی‌اغراق می‌توان گفت که این پوسترها توسط اپراتورهای دفتر فیلم‌ها طراحی شده و او هم اجراکننده آن چیزی بوده که تهیه‌کنندگان خودکشی است؟ این پوسترها که قطع کوچک آنها روی پک‌های DVD و CDهم می‌آید باعث می‌شود حتی عده‌ای از خجالت آنها را در کیف خود پنهان کنند که مبادا کسی ببیند در حالی که کارکرد پوستر این است که دیده شود.
اصولا باید این نگاه سطحی را از بین برد که هر فتوشاپ کاری می‌تواند خود را گرافیست بداند و سراغ طراحی پوستر، بنر و بیلبورد برای فیلم‌ها رود.
باید پای طراحان حرفه‌ای را به این عرصه باز کرد. جواب تهیه‌کنندگان به این خواسته، مبلغ ریالی‌ای است که گرافیست‌های حرفه‌ای می‌خواهند ولی مشخص است که هر کاری قیمتی دارد و مطمئنا کار خوب و جذاب هزینه خود را باز می‌گرداند.

کپی‌هایی که برابر اصل نیست
مشکل دیگر پوسترهایی هستند که حیا را خورده‌اند و آبرو را قی کرده‌اند. پوسترهایی که کپی مثال زدنی پوستر فیلم‌های خارجی هستند. فقط زحمتی داشته‌اند به اندازه تغییر نوشته‌های انگلیسی و جایگزینی آنها با زبان شیرین فارسی. این پوسترها هر چند از لحاظ بصری زیبا و جذاب هستند ولی از لحاظ هنری ارزشی کمتر از همان پوسترهای جیغ دارند. چون هر چه هست یک تولید است، حالا یک تولید دست و پا شکسته. اما کپی از پوستر فیلم خارجی خود نشانگر محتوای فیلم است. این پوسترهای کپی به هیچ وجه ماندگار نخواهند شد مگر با همان نام کپی بودن. ماندگاری را وسط کشیدیم چون در فهرست پوسترهای کپی نام برخی فیلم‌های سرشناس کارگردانان معروف ایرانی هم به چشم می‌خورد. این کار یک ضربه اساسی به اعتبار فیلم، کارگردان و در کل سینمای ایران است.

فیلم‌هایی با پوسترهای ماندگار
جدا از همه این پوسترهایی که به آن‌ها اشاره کردیم. هستند فیلم‌هایی که پوسترشان را روی دیوار کافه‌ها، دانشکده‌ها، دفتر فیلم‌ها و … می‌توان نصب کرد. پوسترهایی که اگر فیلم‌های بزرگی را معرفی کنند همیشه به یادگار خواهند ماند و سینمای ایران می‌تواند در آلبوم تاریخ خود به آن افتخار کند.

منبع: روزنامه خورشید

 

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد