شعری از علیرضا نوری

, , ۲ دیدگاه

 

 

 

خندیدنت به  کبوتران همسایه می‌ماند

 

وقتی که برنمی‌گردند

 

چشم‌هایت  به روستای نزدیک شهر

 

و لب‌هایت  شعری  که

 

هر آن  پشت سطرهایش رد اتفاقی هست…

 

وچه بتوانی به سمت گل‌های روسری ات برگردی 

 

چه نتوانی 

 

دوستت دارم

 

چون تصادفی ناخواسته

 

چون بوسه‌ای که روی صورتت خط بیندازد

 

 

 

 

 

 

 

۲ دیدگاه

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد