دو داستانک از مسعود ظریف

, , ۳ دیدگاه

مدال افتخارِ اَمبروز بیرس

    

 

من هیچ وقت در بیمارستان بستری نشده بودم.فقط شنیده بودم یا خوانده بودم که در بیمارستان اشخاص محترمی که بهبودی‌شان از بیماری است‌ و نابودی‌شان از سلامتی مرتب در حال شیفت عوض کردنند۱٫برای همین وقتی نتوانستم زنم را مجاب کنم که حالم خوب است و لازم نیست کیلومتر‌ها راه طی کند تا به دیدنم بیاید،از پرستار محترمی که مثل پروانه به دورم می‌چرخید خواهش کردم تا او زنم را راضی کند که نیاید.(هر چه باشد آنها زن هستند و حرف هم رو بهتر می‌فهمند)

او زنم را مجاب کرد که من در سلامت کامل به سر می‌برم(همین‌طور است)و خوشبختانه خطر از بیخِ گوشم رد شده و تا سه چهار روز دیگر من را از ناکازاکی به شهرمان انتقال می‌دهند.بعد خداحافظی کرد و گفت که باید به هیروشیما برود. چون نیرو کمِ.

 

 

————————

۱) البته همان وقت هم که این جمله را نمی‌دانم شنیده بودم یا خوانده بودم بر شیطان لعنت فرستادم.

 

 

 

 

 

۲۳ آوریل ۱۹۳۷

 

همسر عزیزم

با درخواست تجدید نظر‌مان موافقت نشده و در ساعت پنجِ بعدازظهر در محل نامعلومی از زندگی به مرگ منتقل می‌شویم.به هیچ عنوان پشیمان نیستم و اگر می‌باست زندگی‌م را از سر بگیرم باز جز سربازان سال دوم بودم.مراقبِ ژاکی کوچکمان باش.ژاکی عزیزم خانواده ما از تو شروع می‌شود.خیلی دوست داشتم از زبانت کلمه‌ بابا را بشنوم ولی افسوس که من باید بروم تا تو در آرامش زندگی کنی. آنیتای عزیزم برای آینده و ژاکی عزیزمان باید زنده بمانی و از او مردی بسازی.ژاکی عزیزم در زندگیت به مادرت احترام بگذار و اگر یک روز از احترام به او بکاهی بدان که اگر بتوانم باخبر شوم از گور بیرون خواهم آمد تا سرزنشت کنم.

یک نفر کشیش را پذیرفتم نه برای این که مراسم مذهبی و این چیز‌ها به جا بیاورد برای این که آخرین گفته‌هایم را با صدای بلند تکرار کند:زنده باد گرنیکا،ولایت من

                                                                                                                

                                                                                                            

                                                                                                                رائول       

                                                                                                         ( ۲۳ آوریل ۱۹۳۷)*

* ۲۶ آوریل ۱۹۳۷ شهر گرنیکا در بمباران نیروی هوایی آلمان، با خاک یکسان شد.

 

۳ دیدگاه

  1. مریم

    ۰۳/۰۵/۱۳۸۹, ۱۰:۱۹ ق.ظ

    داستانک اول یه کم مبهمه البته به نظر میرسه این ابهام تو همون جمله ابتدایی نمود پیدا می کنه که انگار اشاره داره به انتقال نقش ما ادما ،اول سر این به توافق برسیم بعد میتونیم نقد کنیم نه؟

    و داستانک دوم برام یاداوری یه نوع خودگذری بود که انگار دیگه رنگ باخته حداقل تو این جامعه…

    پاسخ دادن

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد