چند ترانه [پرونده یغما ۴]

, , ۳ دیدگاه

کافه‌ گـودو

گوشه‌ی‌ کافه‌ی‌ گـودو ، من‌ بودم‌ُ خیال‌ِ تو !
بازم‌ گرفتارِ چشات‌ ، دنبال‌ِ رنگ‌ِ شال‌ِ تو !
من‌ُ یه‌ دنیا انتظار ، قهوه‌ وُ شعرُ تَه‌ سیگار ،
چه‌ خوب‌ می‌شُد اگه‌ یه‌ بار می‌اُفتادم‌ تو فال‌ِ تو ؟

آخ‌ ! اگه‌ تو الان‌ بیای‌ که‌ دیگه‌ خیلی‌ عالیه‌ ،
آخه‌ فقط‌ کنارِ من‌ یه‌ صندلی‌ِ خالیه‌ !
کنارِ دستم‌ می‌شینی‌ ، عشق‌ُ تو چشمام‌ می‌بینی‌…
نگو که‌ این‌ حرفای‌ من‌ شبیه‌ِ خوش‌خیالیه‌ !

یادت‌ میاد پرسه‌ی‌ ما ، شبونه‌ تو پیاده‌رو ؟
یادته‌ گفتی‌ بعد از این‌ قرارمون‌ کافه‌ گـودو ؟
به‌ عشق‌ِ تو ، مشتری‌ِ دائم‌ِ این‌ کافه‌ منم‌ !
ببین‌ ! یه‌ سیگارِ دیگه‌ به‌ یادت‌ آتیش‌ می‌زنم‌ !

دوباره‌ رؤیایی‌ شُدم‌ ، مطمئنم‌ که‌ اومدی‌ !
نشستی‌ پُشت‌ِ میزم‌ُ به‌ چشمای‌ من‌ زُل‌ زدی‌ !
قهوه‌م‌ُ داغ‌ سَر می‌کشم‌ ، حتّا با قهوه‌ مَس‌ می‌شم‌ ،
آخه‌ تو مجنون‌ کردن‌ِ قلب‌ِ من‌ُ خوب‌ بلدی‌ !

امّا نه‌… اشتباهه‌ باز حدس‌ُ گمان‌ِ دل‌ِ من‌ !
یکی‌ به‌ جاته‌ که‌ با اون‌ حل‌ نمی‌شه‌ مُشکل‌ِ من‌ !
هَف‌ روزِ هفته‌ تو گـودو ، همیشه‌ چشم‌ به‌ راه‌ِ تو ،
حتّا اگه‌ بخندی‌ به‌ خیالای‌ باطل‌ِ من‌ !

یادت‌ میاد پرسه‌ی‌ ما ، شبونه‌ تو پیاده‌رو ؟
یادته‌ گفتی‌ بعد از این‌ قرارمون‌ کافه‌ گـودو ؟
به‌ عشق‌ِ تو ، مشتری‌ِ دائم‌ِ این‌ کافه‌ منم‌ !
ببین‌ ! یه‌ سیگارِ دیگه‌ به‌ یادت‌ آتیش‌ می‌زنم‌ !

***

آقای‌ زمستون‌ مُرد…

وقتی‌ که‌ زمستون‌ شُد ، سر سبزی‌ از این‌جا رفت‌ !
عمری‌ رُ به‌ سَر بُردیم‌ ، با بخاری‌ِ بی‌نفت‌ !
با آتیش‌ِ قلبامون‌ ، تقویما رُ سوزوندیم‌ !
سالا اومدن‌ ، رفتن‌ ، ما اسیرِ یخ‌ موندیم‌ !
هَر سال‌ توی‌ سفره‌ ، هف‌تا سین‌ِ نو چیدیم‌ !
حتا ساعت‌ِ تحویل‌ ، از سرما می‌لرزیدیم‌ !
دستامون‌ُ ها کردیم‌ ، تو پیله‌ی‌ بی‌حرفی‌ !
پاییزا تگرگی‌ بود ، تابستونامون‌ برفی‌ !

می‌گن‌ که‌ بهار این‌جاس‌ ، پُشت‌ِ درِ این‌ خونه‌ !
کی‌ ترانه‌ی‌ مرگ‌ِ یخ‌بندون‌ُ می‌خونه‌ ؟
تا وقتی‌ با دستامون‌ ، آتیشی‌ نشه‌ روشن‌ ،
خاموشی‌ِ من‌ از تو ، خاموشی‌ِ تو از من‌ !

باغچه‌ گُلاش‌ُ گُم‌ کرد ، تو پیچ‌ُ خم‌ِ یخ‌باد !
گنجشکک‌ِ آواره‌ گولّه‌ شُد، تو حوض‌ افتاد !
دیدیم‌ که‌ توی‌ کوچه‌ ، بارون‌ِ گُل‌ِ سُرخه‌ !
بین‌ِ ما وُ آبادی‌ ، تنها یه‌ پُل‌ِ سُرخه‌ !
از سرما نترسیدیم‌ ، برفا رُ درو کردیم‌ !
با هیزم‌ِ قلبامون‌ ، آتیش‌ُ اَلو کردیم‌ !
سینه‌ سپرِ ما بود ، رو به‌ غضب‌ِ رگبار !
زخمامون‌ُ می‌شمُردیم‌ ، تا ثانیه‌ی‌ دیدار !

خانوم‌ِ بهار اومد ، آقای‌ زمستون‌ مُرد !
از دست‌ِ صنوبرها ، زنجیرِ یخی‌ خط‌ خورد !
امسال‌ توی‌ سفره‌ ، هم‌ سنبل‌ُ هم‌ سوسن‌ !
بیداری‌ِ من‌ از تو ، بیداری‌ِ تو از من‌ !

***

رقص‌ در سلّول‌ِ انفرادی‌

غصّه‌ها رُ خط‌ بزن‌ ! من‌ دیگه‌ فکرِ شادی‌اَم‌ !
فکرِ رقصیدن‌ تو این‌ سلّول‌ِ انفرادی‌اَم‌ !
داره‌ با تو حس‌ِ تازه‌یی‌ میاد سراغ‌ِ من‌ !
حس‌ِ پُل‌ زدن‌ به‌ رؤیا ! شوق‌ِ زیرُ رو شُدن‌ !
شوق‌ِ پاره‌ کردن‌ِ پیله‌ی‌ نامریی‌ِ شب‌ !
شوق‌ِ آتیش‌ زدن‌ِ رخت‌ِ بُلندِ میرغضب‌ !

من‌ُ از این‌جا بِبَر تا خونه‌ی‌ آزادی‌ !
تا فَلَک‌ کردن‌ِ ارباب‌ وسط‌ِ آبادی‌ !

بیا قانون‌ِ شب‌ُ با هم‌ بذاریم‌ زیرِ پا !
غصّه‌هات‌ُ خط‌ بزن‌ ! بذار عَوَض‌ شه‌ این‌ هوا !
دیگه‌ طاقت‌ ندارم‌ ، چشمات‌ُ گریون‌ ببینم‌ !
نمی‌خوام‌ دُنیا رُ از روزن‌ِ زندون‌ ببینم‌ !
دستام‌ُ بگیر تا این‌ قفلای‌ بسته‌ وا بشن‌ !
خنده‌ رُ یادم‌ بیار ، حتّا شُده‌ توی‌ کفن‌ !

من‌ُ از این‌جا بِبَر تا خونه‌ی‌ آزادی‌ !
تا فَلَک‌ کردن‌ِ ارباب‌ وسط‌ِ آبادی‌ !

***

اویـن‌

توی‌ زندون‌ اوین‌ ، زنده‌گی‌ زنده‌ موندنه‌ !
لحظه‌ها رُ مث‌ سیگار پُک‌ به‌ پُک‌ سوزوندنه‌ !
روزا رُ کج‌ یه‌ سلول‌ به‌ شبا گره‌ زدن‌،
شب‌ُ با سیگار مشترک‌ به‌ صُب‌ رسوندنه‌ !

توی‌ زندون‌ اوین‌ ، روزا بُلندن‌ مث‌ سال‌ !
این‌جا آسمون‌ُ دیدن‌ می‌شه‌ رؤیای‌ محال‌ !
این‌جا که‌ بیای‌ می‌بینی‌ حتا سایه‌ت‌ با تو نیست‌،
موندی‌ بین‌ چهارتا دیوار که‌ کرُ کورن‌ُ لال‌ !

بین‌ دیوارا دیگه‌ ، معجزه‌ هم‌ بی‌اثره‌ !
اون‌جا آسمونم‌ از ، مامورا فرمون‌ می‌بره‌ !
کسی‌ از تو نمی‌پُرسه‌ راه‌ آزادی‌ چیه‌ !
این‌جا دیوار حاکمه‌ ، این‌جا دروغه‌ پنجره‌ !

خودت‌ُ بزن‌ به‌ خواب‌ ! رَگ‌ زدن‌ این‌ جا راحته‌ !
حرف‌ قیمتی‌ نزن‌ ! خون‌ رگات‌ چه‌ قیمته‌ ؟
تو یه‌ چش‌ به‌ هم‌ زدن‌ نفس‌ فراموشت‌ می‌شه‌ !
این‌جا زندون‌ اوینه‌ ! این‌جا غرق‌ نکبته‌ !

شب‌ زندون‌ اوین‌ ! شب‌ِ میله‌ میله‌یی‌ !
تو که‌ پروانه‌ شُدی‌ ، چرا حبس‌ِ پیله‌یی‌ ؟
اتهام‌ تو چیه‌ ؟ پرکشیدن‌ پی‌ِ نور ؟
امّا نور تو این‌ شبا ، شده‌ هم‌ معنی‌ گور !

***

کدخُدا

ده‌ِ ما چندتا خونه‌س‌ با دیوارای‌ کاگِلی‌ !
همه‌ این‌جا تنهااَن‌ ، نه‌ هم‌ْدَمی‌ ، نه‌ هم‌ْدِلی‌ !
ما یه‌ کدخُدا داریم‌ که‌ از کدِش‌ خسته‌ شُده‌ !
می‌گه‌: «ـ گردش‌ِ زمین‌ به‌ حرف‌ِ من‌ بسته‌ شُده‌ ! »
این‌جا مالک‌ِ زمین‌ُ هَر چی‌ روشه‌ کدخُداس‌ !
اون‌ که‌ دست‌ْرنج‌ِ ماها رُ می‌فروشه‌ ، کدخداس‌ !
سهم‌ِ ما از مزرعه‌ چَن‌تا نون‌ِ کپَک‌زَدَه‌س‌ !
کدخُدا صاحب‌ِ این‌ جماعت‌ِ فَلَک‌زَدَه‌س‌ !
رو تَنورِ خونه‌ها عنکبوتا تار می‌تَنَن‌ !
حتّا گُنجشکای‌ این‌ دِه‌ دیگه‌ جیک‌ نمی‌زنن‌ !

یه‌ شب‌ از همین‌ شبا چه‌ زود چه‌ دیر ، کدخُدا تو دستمون‌ می‌شه‌ اسیر !
خَرمن‌ِ طلایی‌ مال‌ِ ما می‌شه‌ ! مُشت‌ِ ظالم‌ پیش‌ِ چشما وامی‌شه‌ !

آخه‌ این‌ قصّه‌ رُ باید یه‌ جورِ دیگه‌ نوشت‌ !
یه‌ جورِ قشنگ‌ ، نه‌ این‌جوری‌ سیاه‌ُ سَردُ زِشت‌ !
ما که‌ این‌ مزرعه‌ رُ با گریه‌ سیرآب‌ می‌کنیم‌،
سبزی‌ِ سُنبُله‌ها رُ رنگ‌ِ آفتاب‌ می‌کنیم‌،
نباید راضی‌ بشیم‌ به‌ کلَکای‌ کدخُدا !
نباید بِلَرزیم‌ از زنگ‌ِ صدای‌ کدخُدا !
کدخُدا هَر چی‌ باشه‌ صاحب‌ِ زنده‌گی‌ که‌ نیست‌ !
زنده‌گی‌ راضی‌ شُدن‌ به‌ بَندِ برده‌گی‌ که‌ نیست‌ !
ما باید یکی‌ بشیم‌ ! مزرعه‌هامون‌ مال‌ِ ماس‌ !
دس‌ به‌ دست‌ِ هم‌ بدیم‌ ! یه‌ دس‌ همیشه‌ بی‌صداس‌ !

یه‌ شب‌ از همین‌ شبا چه‌ زود چه‌ دیر ، کدخُدا تو دستمون‌ می‌شه‌ اسیر !
خَرمن‌ِ طلایی‌ مال‌ِ ما می‌شه‌ ! مُشت‌ِ ظالم‌ پیش‌ِ چشما وامی‌شه‌ !

***

آبجی‌!
آبجی‌ ! قدِ یه‌ نخود چشمات‌ُ بنداز به‌ دِلم‌ !
بی‌تو من‌ عینهو مثل‌ِ یه‌ سِجِلدِ باطلم‌ !
به‌ چراغ‌ِ گُذرِ مستای‌ نصفه‌ شب‌ قسم‌،
که‌ کتک‌ خورده‌ی‌ این‌ زمونه‌ی‌ هلاهلم‌ !

بازو رُ نیگا نکن‌ ما لِه‌ِتیم‌ ! آبجی‌ خانوم‌ !
کفترام‌ فقط‌ به‌ عشق‌ِ تو می‌شینن‌ روی‌ بوم‌ !
بومتون‌ لَب‌ به‌ لَب‌ِ با بوم‌ِ ما ، خودت‌ بگو،
آخه‌ چی‌ می‌شه‌ تو هَم‌ بیای‌ بشینی‌ رو به‌ روم‌ ؟

سَنَدِ منگوله‌دارِ دلمون‌ وَقف‌ِ شُما !
کفترای‌ جَلدمون‌ ارزونی‌ِ سقف‌ِ شُما !
ما زمین‌ْخورده‌ی‌ اون‌ چشمای‌ عاشق‌کشتیم‌ !
نمی‌بینی‌ ما رُ امّا عُمریه‌ دِلخوشتیم‌ !

آبجی‌ جون‌ ! دوس‌ ندارم‌ که‌ آبجی‌ جون‌ صدات‌ کنم‌ !
یه‌ اشاره‌ کن‌ تا حتّا جونم‌ُ فدات‌ کنم‌ !
آخه‌ قربونت‌ بِرَم‌ ! وقتی‌ تو کوچه‌ راه‌ می‌ری‌،
یه‌ کم‌ آسّه‌تر برو ! اَمون‌ بده‌ نگات‌ کنم‌ !

ما که‌ جزغاله‌ شُدیم‌ بَس‌که‌ آتیش‌ سوزوندی‌ تو !
کفترِ جَلدت‌ُ از رو پُشت‌ِبوم‌ پَروندی‌ تو !
به‌ خیالت‌ دِل‌ِ کفتربازا کاروون‌سَراس‌ ؟
نه‌ عزیز ! این‌جوری‌ نیس‌ که‌ تو دِل‌ِ ما موندی‌ تو !

سَنَدِ منگوله‌دارِ دلمون‌ وَقف‌ِ شُما !
کفترای‌ جَلدمون‌ ارزونی‌ِ سقف‌ِ شُما !
ما زمین‌ْخورده‌ی‌ اون‌ چشمای‌ عاشق‌کشتیم‌ !
نمی‌بینی‌ ما رُ امّا عُمریه‌ دِلخوشتیم‌ !

***

نقاب‌
هی‌ بازیگر ! گریه‌ نکن‌ ! ما همه‌مون‌ مثل‌ِ همیم‌ !
صبحا که‌ از خواب‌ پا می‌شیم‌ نقاب‌ به‌ صورت‌ می‌زنیم‌ !
یکی‌ معلم‌ می‌شه‌ وُ یکی‌ می‌شه‌ خونه‌به‌دوش‌ !
یکی‌ ترانه‌ ساز می‌شه‌ ، یکی‌ می‌شه‌ غزل‌فروش‌ !
یکی‌ رئیس‌ِ کارخونه‌ ، یکی‌ یه‌ قاتل‌ شرور !
یکی‌ وکیل‌ ، یکی‌ وزیر ، یکی‌ گدا ، یکی‌ سپور !
کهنه‌ نقاب‌ِ زنده‌گی‌ تا شب‌ رو صورتای‌ ماس‌ !
گریه‌های‌ پُشت‌ِ نقاب‌ مثل‌ِ همیشه‌ بی‌صداس‌ !

هر کسی‌ هستی‌ یه‌ دفه‌ قَد بکش‌ از پُشت‌ِ نقاب‌ !
از رو نوشته‌ حرف‌ نزن‌ ، رهاشو از پیله‌ی‌ خواب‌ !
نقشه‌ی‌ یه‌ دریچه‌ رُ رو میله‌ی‌ قفس‌ بکش‌ !
برای‌ یک‌بار که‌ شده‌ جای‌ خودت‌ نفس‌ بکش‌ !

کاشکی‌ می‌شد تو زنده‌گی‌ ما خودمون‌ باشیم‌ُ بَس‌ !
تنها برای‌ یک‌ نگاه‌ ، حتا برای‌ یک‌ نفس‌ !
تا کی‌ به‌ جای‌ خودِ ما نقاب‌ِ ما حرف‌ بزنه‌ ؟
تا کی‌ سکوت‌ُ رَج‌ زدن‌ ، نقش‌ِ نمایش‌ِ منه‌ ؟
آی‌ نمایشنامه‌نویس‌ ! نقش‌ من‌ُ به‌ من‌ بده‌ !
نقش‌ِ جدال‌ِ آخرِ تن‌ به‌ تن‌ُ به‌ من‌ بده‌ !
می‌خوام‌ همین‌ ترانه‌ رُ رو صحنه‌ فریاد بزنم‌ !
نقابم‌ُ پاره‌ کنم‌ ، جای‌ خودم‌ داد بزنم‌ !

هر کسی‌ هستی‌ یه‌ دفه‌ قَدبکش‌ از پُشت‌ِ نقاب‌
از رو نوشته‌ حرف‌ نزن‌ ، رهاشو از پیله‌ خواب‌
نقشه‌ یه‌ دریچه‌ رُ رو میله‌ قفس‌ بکش‌
برای‌ یک‌ بار که‌ شده‌ جای‌ خودت‌ نفس‌ بکش‌

***

به سلامتی تو!

به سلامتی تو! یه دریا تکیلا!
به سلامتی تو! تمام ودکاها…

به سلامتی تو! طلای ویسکی ناب!
به سلامتی تو! گیلاس سرخ شراب!

سرگیجه های خوب به سلامتی تو!
یه کانتینر مشروب به سلامتی تو!

به سلامتی تو!
تویی که این جا نیستی!
تویی که حتا پشته،
این استکان ها نیستی!

به سلامتی تو! مستی زیر رگبار!
لکنت و ترانه… پا به پای گیتار!

به سلامتی تو! تلوتلو خوردن!
تمام دنیا رو از یاد خود بردن!

عرق سگی، آبجو، به سلامتی تو!
هق هق دور از تو، به سلامتی تو!

به سلامتی تو!
تویی که این جا نیستی!
تویی که برعکس من،
غمگین و تنها نیستی!

 

۳ دیدگاه

ارسال دیدگاه

(*) لازم، ایمیل شما منتشر نخواهد شد