سینمای ایران

روایتی فانتزی از نوستالژی‌های نوجوانی یک دهه‌ی شصتی

, , بدون دیدگاه

در جمله‌ی تبلیغاتی (تگ‌لاین) فیلم بغض، ساخته‌ی رضا درمیشیان نوشته شده: «فیلمی برای دهه‌ی شصتی‌ها». این‌که المان دهه‌ی شصت واقعاً تا چه اندازه در پیرنگ و شخصیت‌پردازی فیلم جلوه داشته که سازندگان بغض را مجاب کرده تا تبلیغات فیلم را بر اساس این ایده بنا نهند، به دریافت و قضاوت مخاطبانش. اما همین موضوع برای من ِ دهه‌ی شصتی بهانه‌ای شد تا با دست‌مایه قرار دادن حال و احوال روزهای کودکی خود، و نیز تلفیق آن با بخشی از پیرنگ فیلم، داستان کوتاهی…

خواندن نوشته →

درباره‌ی مستند «رودخانه‌ی لیان»، ساخته‌ی رامتین بالف

, , بدون دیدگاه

اولین نکته‌ای که در تماشای رودخانه‌ی لیان (برنده‌ی سیمرغ بلورین بهترین مستند در سی‌ویکمین جشنواره‌ی فیلم فجر) جلب توجه می‌کند مجموعه‌ای از تصاویر چشم‌نواز و خوش ‌آب‌‌و‌‌رنگ است که در همراهی با موسیقی، یادآور ساختاری…

خواندن نوشته →

پرونده‌ای برای «پذیرایی ساده» (مانی حقیقی)

, , ۲ دیدگاه

مانی حقیقی مؤکدا خودش را روشنفکر می‌داند. اما سینمای او شباهتی با سینمای روشنفکرانه معمول ایران ندارد چون حاوی هیچ نگره روشنفکرانه‌ای نیست، و نیز دعوت‌ به هیچ فعلی. بیهودگی تم غالب فیلم‌هایش است. در…

خواندن نوشته →

یادداشتی بر «ردپای گرگ» مسعود کیمیایی

, , ۲ دیدگاه

ردپای گرگ به گمان نگارنده بهترین و کامل‌ترین فیلم مسعود کیمیایی‌ست و طرفه آن‌که شباهت‌هایی اساسی و دل‌پذیر با بهترین اثر کیمیایی یعنی جسدهای شیشه‌ای دارد؛ کتابی که با فاصله‌ای بسیار در صدر همه‌ی آفریده‌های…

خواندن نوشته →

نگاهی به «اگر اصغر اسکار بگیرد» ساخته‌ی رضا کاظمی

, , ۲ دیدگاه

فیلم کاظمی ، فرهادی‌گونه در برابر آثاری که در فضای فیلم‌هایی نظیر جدایی نادر از سیمین ساخته می‌شوند قد علم می‌کند. این‌که با کم‌ترین امکانات ممکن و با اقتصادی‌ترین روش استفاده از فرم و زبان می‌توان فیلمی در همان حد و اندازه‌ها ساخت.

خواندن نوشته →

«نفس عمیق» از دید شخصیت‌هایش

, , بدون دیدگاه

  دیوارهای تاریک نم‌ناک، خیابان‌های خلوت غم‌ناک، کوچه‌های بن‌بست ترس‌ناک، تاریکی مرگ‌آمیز، تنهایی حزن‌انگیز، سرور از دست رفته، عمر به باد رفته، سختیِ قفس، تنگیِ نفس و… این‌ها چیزهایی‌ست که پس از کشیدن «نفس عمیق»…

خواندن نوشته →

نفس عمیق؛ شناسنامه‌ی تاریخی دهه‌ی شصتی‌ها

, , ۱ دیدگاه

  آن چیزی که نفس عمیق را فراتر از تکنیک‌های ساختاری فیلمنامه و کارگردانی حساب‌شده‌‌‌اش به یکی از آثار ماندگار سینمای ایران تبدیل کرده، مستندوارگی‌ آن در نمایش گوشه‌ای از هویت پنهان نسلی است که…

خواندن نوشته →

نگاهی به ««آفریقا» به بهانه‌ی ورود به شبکه‌ی خانگی

, , ۳ دیدگاه

وقتی روی قاب DVD نوشته این فیلم وی‍ژه شبکه خانگی‌ست و درجه اثر نیز ب باشد در سینمای ایران تنها باید منتظر یک B movie درجه چندم بود. فیلمی که خیلی هم ممکن است که از زمانی که بابت تماشایش گذاشته‌ای رضایت نداشته باشی؛ اما «آفریقا»ی سیدی در حد و اندازه خودش و حتی ظرفیت این روزهای سینمای ایران یک شگفتی است.

خواندن نوشته →

نگاهی به فیلم بغض

, , بدون دیدگاه

در آنالیز نمودار شخصیتی حامد آن‌چه بیش‌ترین نمود را دارد، ترس اوست. ترس حامد بیش‌تر ناشی از بیگانگی او با محیطی که در آن زندگی می‌کند است. حامد حتی برخلاف ژاله به زبان ترکی هم…

خواندن نوشته →

نگاهی کوتاه به کلاه‌قرمزی و بچه‌ننه

, , بدون دیدگاه

پس از چند مجموعه موفق تلویزیونی و رو کردن شخصیت‌های عروسکی فوق‌العاده، وقت آن بود که کلاه‌قرمزی و دوستانش بار دیگر پس از سالیانی چند بر پرده‌ی سینما ظاهر شوند و در این میان کم‌ترین تردیدی وجود نداشت که اکران فیلم تازه‌ی کلاه‌قرمزی اتفاق تازه‌ای را در گیشه‌ی سینماها شکل می‌دهد. اما اتفاق بزرگ‌تر و مهم‌تر می‌توانست همانا بنا کردن فیلمی با قصه‌ای ساده و روان برای کودکان و اجرای قوام‌یافته و خلل‌ناپذیر برای مخاطبان جدی‌ترش باشد…

خواندن نوشته →

نقدی بر پرسه در مه (به بهانه‌ی ورود به شبکه‌ی خانگی)

, , ۵ دیدگاه

صدای راوی از دل تاریکی همراه است با خاطره‌ای از روزگار دور کودکی ـ منطقاً هم تنها خاطره‌‌های دور هستند که در ذهن‌های زوال‌یافته و آسیب‌دیده، دست نخورده باقی می‌مانند ـ و بازآفرینی محبوبه‌ی روزگار از دست رفته، نقطه‌ی آغازین شکل‌گیری روایت خیالی/ زندگی فرضی راوی است. جز این گوش دهید به تلاش راوی برای برپاکردن نور زندگی در سیاهی عدم؛ او در این قطحی نور و رنگ از تصویر ماندگار بال‌های رنگی شب‌پره‌ها در لایه‌های دوردست خاطره‌اش می‌گوید و این‌گونه است که نطفه‌ی زندگی در برزخ مرگ بسته می‌شود.

خواندن نوشته →

نگاهی به فیلم چیزهایی هست که نمی‌دانی

, , ۲ دیدگاه

فیلم‌ساز فراموش می‌کند که به اندازه نشان دادن به معنای نشان ندادن نیست و تحت تاثیر سینمای هنری اروپا به فاصله گذاری دست می‌زند و برخی از اتفاق‌ها را از چشم مخاطب پنهان می‌کند.البته این هم برای خود سبکی است اما به شرطی که به شخصیت‌ها و روند حوادث فیلم ضربه‌ای نزند.

خواندن نوشته →

نگاهی به نارنجی پوش مهرجویی

, , ۵ دیدگاه

نارنجی‌پوش آخرین ساخته کارگردانی است که در هشتمین دهه حیات و پنجمین دهه فیلم‌سازی‌اش هم‌چنان سوار بر امواج اندیشه‌ای پویا و به‌روز در فرایندی دیالکتیکی دست از تجربه‌گرایی بر نمی‌دارد. آسان گرفتن رسانه سینما و…

خواندن نوشته →

درباره‌ی سه فیلم قلاده‌های طلا، انتهای خیابان هشتم و گشت ارشاد

, , ۶ دیدگاه

  قلاده‌های طلا ایدئولوژی سینمایی/سینمای ایدئولوژیک شاهد طاهری در میان آثار سینمایی گاه با نمونه‌هایی روبه‌رو می‌شویم که به دلیل نوع نگاه چالش‌برانگیز و ساختار‌شکنانه خود به پدیده‌های پیرامون، ممکن است تا مرز آزاردهندگی پیش…

خواندن نوشته →