نارنجی‌پوش آخرین ساختة کارگردانی است که در هشتمین دهة حیات و پنجمین دهة فیلم‌سازی‌اش هم‌چنان سوار بر امواج اندیشه‌ای پویا و به‌روز در فرایندی دیالکتیکی دست از تجربه‌گرایی بر نمی‌دارد. آسان گرفتن رسانة سینما و شلختگی در فرم و محتوا و برداشت های این‌چنینی از نارنجی‌پوش خطایی است ناشی از فاصله گرفتن از جهان‌بینی کارگردانش. [...]

  قلاده‌های طلا ایدئولوژی سینمایی/سینمای ایدئولوژیک شاهد طاهری در میان آثار سینمایی گاه با نمونه‌هایی روبه‌رو می‌شویم که به دلیل نوع نگاه چالش‌برانگیز و ساختار‌شکنانه خود به پدیده‌های پیرامون، ممکن است تا مرز آزاردهندگی پیش روند. در واقع دریچه نگاه یک اثر، گاه چنان خارج از حیطه‌های فکری است که موجب آشفتگی ذهن مخاطب می‌شود. [...]

بارتون فینک آرمان‌گرا قدرت مواجهه و رویارویی با واقعیات تلخ دنیای واقعی را ندارد و تنها راهی که برایش باقی مانده این است که به تخیلش پناه ببرد و در دنیای ساخته‌ی ذهنش زندگی کند. و چه کارکرد زیبایی پیدا می‌کند آن قاب عکس درون اتاق که پیش تر هم توجه بارتون را چندباری به خود جلب کرده بود.

من با خورشید مشکل دارم. من یک مرد مدیترانه‌ای هستم که با خورشید مشکل دارد.

وودی (آلن) خب او وودی است، پس نمی‌شود انتظار دم‌خور بودن ازش داشت ولی اسکورسیزی و بقیه‌شان چی؟ ما با هم جور نبودیم. من هرگز احساس نکردم یک جور مکتب فیلم‌سازی نیویورک وجود دارد. ما هر کدام کار خودمان را می‌کردیم.

سر صداها عقیقی می‌خواست هر روز سر صحنه باشد و من مخالفت کردم. چیزهای عجیبی از من خواست. از من خواست دستیار باشد. او کار خودش را در مقام فیلم‌نامه‌نویس خیلی عالی انجام داده بود. گفتم فیلم‌نامه‌نویس که دستیار نمی‌‌شود. صداها به دلیل شرایط مالی‌اش باید خیلی سریع ساخته می‌شد و به یک دستیار و برنامه‌ر‌یز حرفه‌ای و باتجربه نیاز داشتیم. این ماجرا باعث دلخوری و دوری او شد.

گاهی اوقات فیلم‌هایی باید برای فراموش نکردن ساخته شوند. برای یادآوری حقیقتی که شاید امروز اصلاً به آن نبالیم اما تأثیر مرورِ آن حقیقت و همه‌‌ی رخداد‌ها و حاشیه‌های پیرامونش را می‌توان به شکلی غیرمستقیم بر جنبه‌هایی از زندگی امروز که ممکن است ربط چندانی هم به آن نداشته باشند، دید. این فیلم‌ها برای هر [...]

حرفی از سر ناگزیری : ممکن است یادداشت‌های زیر ـ که همگی با قلمی عجول تحریر شده‌اند ـ در ظاهر به هم بی‌ربط باشند و نتوان هیچ سرنخی یافت برای ارتباط‌شان با هم. مهم نیست. مهم این‌که : هر کدام از این نوشته‌های کوتاه در زمان‌هایی نوشته شده‌اند (و می‌شوند) که آن‌ها را خلوت با [...]

یک سال دیگر هم گذشت و حالا وارد پنجمین سال فعالیت بی‌وقفه‌ی آدم‌برفی‌ها می‌شویم. تدارک خاصی برای امسال ندیده بودیم اما هم‌چنان دوستان عزیزی به ما پیوستند و با نوشته‌های‌شان این سایت را همراهی کردند. امیدواریم آدم‌برفی‌ها سال‌ها پابرجا بماند و نویسندگان جوان و توانایی را به مطبوعات سینمایی ایران معرفی کند. در سال ۹۰ [...]

امسال هم نظر برخی از منتقدان و نیز همکاران و همراهان آدم‌برفی‌ها را درباره‌ی بهترین فیلمی که در سال گذشته دیده‌اند جویا شدیم. سوال ما این بود: بهترین فیلمی که در سال گذشته دیدید. چه ایرانی چه خارجی، چه برای بار اول و چه برای بار چندم، چه در منزل و چه در سینما و… [...]

می‌خواهم انتهای این متن را باز بگذارم. مولفی شده‌ام که آگاهانه مرگ را انتخاب کرده. پای یخ چشم‌های تو. زیر تیزی زمستانی که از کلماتت بیرون می‌افتند. می‌خواهم توی خلأ رها کنم نوشته‌ام را. حالا می‌بینی!!

یادتان می‌آید همین چند روز پیش یک جایی، یک گوشه‌ی تاریکی توی این شهر خیلی اتفاقی پیدای‌تان کردم؟! نشسته بودید توی یکی از این کافه‌ها، پشت همین لهستانی‌ها و بغ کرده بودید و نخ سیگار توی دست‌تان تا ته‌ش خاکستر شده بود و فرانسه‌تان یخ کرده بود…

عید مثل روز تولد می‌مونه

بهار آغاز شکوفیدن است. پس چرا به قول بوکوفسکی کبیر «نمی‌شکفیم؟»

تو اولین مسافری هستی که نه‌تنها خسته نیستی، بلکه با ذوق و شوقت من را هم به جنب‌و‌جوش می‌آوری. مگر سفرت طولانی نبود؟ باید خسته باشی… اما این حرف‌ها که روی تو اثر ندارد، کار خودت را می‌کنی. سرِ وقت می‌آیی و می‌روی. سوغاتی‌هایت، سبزی و طراوت، بهتر از این نمی‌شود! باغ از تو لباس می‌گیرد، می‌پوشد و به خود می‌بالد. نه؛ این تو هستی که مثل پروانه به دورش می‌چرخی و بال می‌زنی!

… بعد با شوق و شوری احمقانه اصرار داشتیم تا به خوره‌ی فیلمِ کناردستی‌مان تفهیم کنیم: «این رو که می‌بینی کنارِ اصغر خودمون نشسته، جودی فاستره‌ها… همون دخترک خوش‌چهره‌ی راننده تاکسی… همون پارتنرِ دنیرو!» و جالب آن‌که خوره‌ی فیلم کناردستی هم همین حرف‌ها را باز برای خودمان تکرار می‌کرد: «این رو که می‌بینی کنار اصغر خودمان نشسته…» و همین‌طور همه‌ی تماشاگرانِ شب‌زنده‌دار، آن شب این جمله‌ها را البته با واژه‌های تازه‌تر برای هم شرح می‌دادند…

این یک نظر شخصی است. می‌توانید قبولش داشته باشید یا با آن مخالف باشید. اما به هر حال به نظرم سال 2011 یکی از بهترین سال‌های سینما بود. دلایل مختلفی هم برای این حرفم دارم.

راجر ایبرت، مانولا دارگیس، ای. او اسکات، فیلیپ کمپ، مایکل اتکینز، پیتر بردشاو

در بین فیلم‌های مستقل سال 2011، چهار فیلم بودند که بیش از بقیه نظر نگارنده را به خود جلب کردند. فیلم‌های زمینی دیگر (مایک کاهیل)، تیراناسور (پدی کانسیداین)، مارتا مارسی می ‌مارلین (شان دارکین) و پناه بگیر (جف نیکولز). در این مطلب تنها قصد معرفی این چهار فیلم را دارم. فیلم‌هایی که می‌توانند برای مخاطبان پیگیر و سینما دوست سایت آدم‌برفی‌ها گزینه‌های مناسبی برای دیدن در تعطیلات بهار باشند.

این نوشته علاوه بر این‌که می‌تواند یک لیست شخصی از فیلم‌‌های برگزیده‌ی سال تلقی شود، در وهله‌ی اول بهانه‌ای ست برای بررسی و مرور برخی از آن‌ها. حاصل کار اگرچه ممکن است طولانی شده باشد، اما به دلیل موردی بودنش، می‌تواند به شکلی مجزا خوانده شود…

سال ۲۰۱۱ میلادی سال غافل‌گیری‌‌ها بود؛ غافل‌گیری‌ منفی از این منظر که بسیاری از فیلم‌سازان بزرگ از جمله لارس فون‌تریه، دیوید فینچر و پدرو آلمودوار که از ساخته‌های متاخرشان انتظار بالایی می‌رفت، با ساخت یکی از ضعیف‌ترین آثار کارنامه‌ی خویش ناامیدمان ساختند.

 سردبیر: رضا كاظمی

 ***